A Universidade Católica de Valencia vén de realizar un estudo sobre a actividade física en mulleres postmenopáusicas que padecen obesidade. As conclusións revelan que exercicio sen supervisión provoca unha alta taxa de abandono.

Esta investigación, dirixida polos doutores Carlos Abella e Juan Carlos Ferrer, centrouse en como afecta na súa calidade de vida a realización de actividade física regular. A finalidade era demostrar as vantaxes da súa práctica mediante este tipo de programas e advertir dos inconvenientes ao seguir programas de exercicio físico inadecuados.

Para iso utilizáronse parámetros antropométricos, factores de risco cardiovascular, perfil hormonal, calidade de vida, forza isométrica e resistencia aerobia. Seleccionouse e distribuíuse a 106 participantes en dous grupos. O primeiro deles con recomendacións por escrito de realización de exercicio durante 150 minutos por semana. O outro foi sometido ás indicacións dun programa de actividade física no medio domiciliario (PEFA), cunha duración total prevista de seis meses co obxectivo de mellorar a forza mediante exercicios con bandas elásticas e a capacidade aerobia mediante andainas.

O estudo revelou que aos seis meses de iniciar o programa, os resultados mostran unha perda de peso de 4,39 quilogramos no grupo de intervención PEFA, unha diminución do índice de masa corporal (IMC) de 1,87 quilogramos por metro cadrado e unha redución na porcentaxe de masa graxa do 1,92%. Polo contrario, os resultados no grupo control mostran unha ganancia de peso de 3,53 quilogramos, un deterioro do IMC de 1,49 quilogramos por metro cadrado e un aumento de 0,94% na porcentaxe de masa graxa.

En canto aos tests relacionados coa calidade de vida, tamén se detectou unha melloría no grupo de intervención PEFA: O test Euroqol mellorou en 0,313 puntos, a valoración subxectiva do estado de saúde mellorou nun 14,21% e o test de Rosenberg, en 4,7 puntos. O grupo de control, porén, non mostra resultados concluíntes con significación estatística.

García González tamén someteu os dous grupos a unha marcha de dous quilómetros para valorar a resistencia física aerobia e a exercicios contra resistencias con bandas elásticas para estudar os parámetros de forza en brazos e pernas. No grupo PEFA apréciase un aumento significativo de foza en membros inferiores e unha mellora non significativa no tempo empregado na marcha e na resposta cardíaca a dito esforzo e, polo contrario, no outro grupo non se obxectivan cambios destacables.

A investigación mostrou datos sobre a alta taxa de abandonos, xa que do total de participantes que iniciaron o exercicio físico produciuse un 29% de desercións. Por ese motivo, os investigadores recomendaron “clases con atención individualizada, chamadas telefónicas para aumentar a cumprimentación ou reunións para demostrar os resultados obtidos, entre outras".

Respecto aos custes da obesidade, calculouse que "supoñen entre un 2% e un 8% do gasto sanitario global, que en España ascende a un 6,9%, superando os 2.507 millóns de euros anuais". Os autores concluíron que "a estratexia óptima dun programa de adelgazamento consiste na combinación dunha restrición calórica moderada coa práctica regular e individualizada de exercicio físico".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
Mércores, 29 Outubro 2014 23:36

Ictus, previr é curar

O sedentarismo, o colesterol ou a hipertensión únense ao consumo de tabaco e ao sobrepeso coma axentes de risco que aumentan a probabilidade de padecer unha enfermidade que afecta sobre todo a persoas maiores, segundo Carmen Aleix, presidenta da Federación Española do Ictus (FEI).

A FEI considera que estas cifras poden reducirse diminuíndo o risco mediante o control do colesterol, a práctica do exercicio ou o abandono do tabaco, por iso o seu lema é "a prevención do ictus é a túa responsabilidade".

Esta concienciación persegue coma obxectivo coñecer os labores preventivos, identificar os sinais de aviso e saber como actuar para evitalo, segundo apunta a Sociedade Española de Neuroloxía (SEN).

Aínda que a prevención reduce as probabilidades de padecer un ictus, non se anula a posibilidade de que se poida producir un trastorno da circulación cerebral, o que pode ser consecuencia da interrupción do fluxo sanguíneo ou a rotura de unha arteria ou vena cerebral.

Tanto é así que unha investigación conxunta da Universidade de Girona e o Consorcio Sanitario de Terrassa, plasmada nun programa de rehabilitación, confirma que os pacientes afectados por un ictus recuperan a autonomía rapidamente se realizan exercicio físico.

Segundo informa a primeira destas institucións, os resultados son "excelentes" na medición da velocidade de deambulación dos pacientes, un parámetro importante por ser a capacidade de camiñar o que máis preocupa aos implicados no estudo.

Os afectados conseguen nunha porcentaxe moi elevada de casos volver a andar nun prazo de tres meses sen asistencia de terceiras persoas tanto para interiores coma exteriores.

A afectación neurolóxica dun ictus provoca perda de forza e de sensibilidade dun lado do corpo coa conseguinte diminución da condición física e unha fatiga intensa que xera dificultades para levar a cabo as actividades básicas da vida diaria.

O programa de rehabilitación baséase na actividade aerobia porque a súa práctica continua permite aumentar a resistencia muscular e a cardiorrespiratoria.

Fontes: ABC.es e Axencia Efe

Publicado en Novas

O 14,9% dos nenos de entre 3 e 5 anos ten sobrepeso e o 5,8% padece obesidade, segundo os últimos datos da Fundación Thao, presentados con motivo da publicación da Guía Pedagóxica THAO de actividade física para profesorado de educación física.

Trátase, tal e como comenta o responsable de avaliación e investigación da Fundación Thao, Santiago Gómez, dunha "epidemia" que, se ben non aumenta, mantense no tempo debido a que os responsables da súa loita non tiveron en conta "todos os condicionantes" que derivan en sobrepeso e obesidade entre a poboación infantil.

Neste sentido, Gómez recoñeceu que os programas de prevención non prestaron a importancia que ten o fomento do exercicio físico e da vida activa entre esta poboación, así como aos factores psicolóxicos e sociais que o rodean.

Ademais, lamentou que as campañas estiveran dirixidas aos centros escolares e non tanto ás familias que, "ao final", son as responsables dos hábitos de vida dos menores. Do mesmo xeito, abundou na importancia de que os programas de prevención da obesidade infantil se realicen tamén desde os 0 aos 3 anos.

"É clave avanzar nestas estratexias canto antes para cambiar a epidemioloxía do sobrepeso e a obesidade na poboación infantil", afirmou o experto, para informar de que a Fundación Thao puxo en marcha un programa para favorecer o estilo de vida saudable entre os nenos e as súas familias.

Guía pedagóxica
De feito, a guía enmárcase dentro deste programa que leva por lema "A crecer con bo ritmo! Aprende a darlle ritmo á túa saúde, mellor se é en compañía!", realizada co apoio do Instituto DKV da Vida Saudable, para promover a mellora da saúde e a vida da poboación mediante a divulgación de información e formación orientada a inculcar hábitos saudables.

En concreto, o manual presentado ten como obxectivo facilitar aos educadores ferramentas para ensinar e mostrar aos nenos conceptos básicos sobre actividade física, co fin de que tomen conciencia da súa importancia, así como dos beneficios que lles achegan.

"Queremos que a clase incorpore o valor da saúde e que os profesores de educación física sexan referente da saúde nos colexios", recalcou o especialista da Fundación Thao. A guía vai a distribuírse en 70 municipios de España.

Dito isto, Gómez informou de que o traballo foi confeccionado en torno ao concepto do xogo polo seu valor educativo. "Se os nenos se divirten interiorizan mellor este hábito. Por iso, na guía propoñemos xogos que vinculan a alimentación mediante o desenvolvemento motriz", sinalou.

Finalmente, o especialista asegurou que a guía pode ser utilizada tamén polas asociacións de pais co obxectivo de promover este tipo de actividades fóra da franxa escolar.

Fonte: La Opinión A Coruña

Publicado en Novas

Investigadores do Instituto de Saúde Infantil da University College de Londres realizaron un estudo sobre posibles factores depresivos. As conclusións indican que exercitarse tres veces á semana reduce o risco de sufrir depresión. 

Snehal Pinto Pereira, autor da investigación, anima ás persoas de entre 20 e 40 anos a estar "fisicamente activos" para protexer a súa saúde física e mental. Defendeu que "supoñendo que a asociación sexa causal, a actividade física pode ter un efecto protector contra a depresión". Neste estudo realizouse un seguimento a 11.135 persoas nacidas no ano 1958 ata que cumpriron 50 anos. 

Durante ese tempo analizáronse posibles síntomas depresivos e os seus niveis de actividade física durante a idade adulta. Para avaliar a depresión, examináronse as respostas a un cuestionario deseñado para medir o malestar psicolóxico que completaron os voluntarios ao cumprir os 23, 33, 42 e 50 anos.

Os resultados mostraron que as persoas que practicaban máis actividade física reportaban menos síntomas depresivos e aqueles que tiñan máis síntomas depresivos eran menos activos, sobre todo a idades máis temperás. Asemade, comprobouse que por cada sesión de actividade adicional á semana se reducen nun 6% as probabilidades de depresión.

De feito, os científicos observaron que a relación entre o exercicio e os síntomas depresivos observouse en todos os traballadores, e non só naqueles con alto risco de depresión clínica. Asemade, encontrouse que as persoas que informaron de máis síntomas depresivos aos 23 anos tendían a ser tamén menos activos fisicamente, pero este vínculo debilitouse a medida que crecían.

Pereira explicou que "este achado é importante para ter xente máis activa, xa que suxire que os síntomas depresivos poderían ser considerados unha barreira á actividade na idade adulta".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
Sábado, 18 Outubro 2014 18:33

O exercicio físico e o cancro

O cancro de mama non se pode previr, porén estudos recentes parecen demostrar que o risco de padecer cancro de mama pode reducirse realizando exercicio físico de forma regular (polo menos 4 horas á semana), evitando o sobrepeso e a obesidade tras a menopausa e o consumo regular de alcohol.

O movemento implica un aumento das necesidades de enerxía, fundamentalmente a nivel muscular, pero tamén noutros órganos coma o sistema cardiovascular, sistema nervioso, respiratorio, metabólico e outros. Para responder a esta maior demanda de enerxía, póñense en marcha e actívanse a maior parte dos sistemas: o cardiovascular, para bombear e transportar máis sangue; o respiratorio, para tomar maior cantidade de osíxeno que logo o sangue transporte ata os músculos; o metabólico, para achegar os nutrientes (hidratos de carbono e/ou graxas) necesarios aos músculos; así coma o sistema nervioso e hormonal que se encargan de coordinar todos estes procesos.

Este estímulo sobre cada órgano e sistema ligado ao exercicio fai que a medio prazo se produzan adaptacións que melloran o seu funcionamento e capacidade. Durante o exercicio gástase enerxía e modifícase a función da maioría dos sistemas. Na recuperación restablécese o equilibrio e incluso chega a mellorar a súa función segundo se repite o adestramento. Todos coñecemos que en bioloxía hai un principio básico: "todo órgano ou sistema que non se estimula ou utiliza atrófiase", e neste sentido, o exercicio físico é un claro exemplo deste modo de comportamento.

A práctica regular de exercicio físico (entre 3 e 5 veces por semana) promove efectos beneficiosos para a saúde en xeral e tamén para as defensas inmunolóxicas fronte ao cancro.

- Efectos sobre a saúde en xeral.
- Reduce o risco relativo de mortalidade por calquera causa.
- Axuda a manter o peso ideal, reducindo o peso graxo e aumentando o muscular.
- Reduce os niveis de presión arterial.
- Mellora a función do sistema cardiovascular.
- Axuda a previr a osteoporose e a retrasar a artrose.
- Reduce a incidencia de molestias de costas.
- Axuda a previr a diabetes tipo 2.
- Mellora a autoestima.
- Reduce a incidencia de depresións.
- Combate os efectos do envellecemento.
- Efectos sobre saúde oncolóxica/inmunolóxica.

Os exercicios de intensidade aerobia (suave-moderada) son os que máis potencian a función do sistema inmunolóxico e con baixo impacto.

Fonte: AECC

Publicado en Novas

Os que practican esta actividade saben que a marcha nórdica, denominada así por os que a promoveron como produto de exercicio físico en terras finlandesas, supón non só incorporar os bastóns ao camiñar senón desenvolver unha técnica no movemento e planificar un adestramento cuxo principal obxectivo é a saúde.

As principais características da técnica supoñen:
- Aprender a andar erguido de maneira natural.
- Manter os brazos largos, camiñar de forma ampla e lenta.
- O bastón debe crear un ángulo de 60º co corpo para que o impulso que se toma permita ir cara adiante de forma efectiva.
- Adecuar o paso a un ritmo correcto que permita que ao camiñar a distancia entre os brazos sexa a mesma que entre as pernas.

As sesións de adestramento duran entre unha hora e unha hora e media e pódese practicar en parques, bosques, en arena de praia e de forma colectiva ou individual.

Beneficios do nordic walking
Os estudos amosaron que a práctica desta actividade física implica a un 90% dos músculos do organismo, un incremento considerable con respecto a outras actividades como a andaina normal, que mobiliza ao 30% da musculatura, ou correr, onde intervén o 60% dos músculos.

Ademais, a marcha nórdica incrementa o traballo cardiovascular nun 20% con respecto a camiñar. Os especialistas afirman que os beneficios da marcha nórdica son tamén mentais, xa que axuda a sentirse ben a través do movemento que pode ser lento pero efectivo.

Por outro lado, a marcha nórdica está indicada en practicamente calquera persoa, desde nenos ata atletas e os que padecen algún tipo de trastorno. De feito, practicaron este deporte persoas con Parkinson, esclerose múltiple, cancro, enfermidades cardíacas e osteoporose.

Fonte: Europa Press

Publicado en Novas

As enfermidades cardiovasculares (ECV) son a principal causa de mortalidade no noso país (30%). Tamén son o motivo de falecemento máis habitual entre as mulleres: só en 2012 provocaron a morte de 43.000 españolas. O infarto na muller ten peor pronóstico; tarda máis en ser atendida, pois os síntomas non adoitan recoñecerse. Por iso, Fundación Mapfre, Fundación ProCNIC e a Comunidade de Madrid lanzan a campaña Mulleres polo corazón, para dar a coñecer as medidas preventivas que evitan a enfermidade na muller, os seus principais síntomas e como actuar. A guía foi presentada esta mañá e contou coa presenza da Raíña Letizia.

A presión incómoda no peito, sensación de dor no centro do mesmo, dor nun ou ambos brazos, nas costas, pescozo, mandíbula ou estómago, falta de aire, sudor frío, náuseas ou mareos son os principais síntomas do infarto na muller.

A falta de exercicio ou actividade física é un dos maiores factores de risco no desenvolvemento da enfermidade cardiovascular. E non só iso: o sedentarismo está vinculado a outros factores de risco cardiovascular coma o colesterol, a hipertensión, a obesidade e a diabetes. Dito doutra forma, o exercicio físico fortalece o músculo cardíaco, fai máis flexibles as arterias e, aínda que se practique de forma moderada, eleva a esperanza de vida.

Sabías que só con 30 minutos de actividade física diaria xa estarías previndo a aparición de patoloxías do corazón? Así as cousas, a conclusión é sinxela: toca poñerse as pilas e moverse.

Por que é bo facer exercicio?

- Axuda a reducir o nivel de estrés, ansiedade e, incluso, depresión.

- Fortalece o corazón e prevén as posibilidades de aparición dun infarto cardíaco ou dunha anxina de peito.

- Combinado cunha dieta saudable, o deporte axuda a baixar de peso.

- Reduce a presión arterial.

- Diminúe os niveis do colesterol LDL (o 'malo'), que é o que pode obstruír as arterias, e aumenta o colesterol HDL (o 'bo').

- De forma colateral, facer exercicio evitará que caias en comportamentos menos saudables, como fumar, beber alcohol ou levar unha alimentación desequilibrada.

O manual contén tamén un test para descubrir o risco de sufrir patoloxías cardiovasculares, unha táboa de exercicios e algunhas receitas que coidan o corazón avaliadas polo chef 'Estrela Michelín' Mario Sandoval.

Desde aquí podes acceder á guía completa e descargala.

Publicado en Novas
Mércores, 15 Outubro 2014 14:19

O exercicio, clave para a dor de costas

Quen non sufriu nunca de dor de costas? Non en van, esta doenza é o principal motivo de visita ao médico de atención primaria. En concreto, un 18,6% dos adultos españois recoñece padecer lumbalxia e un 15,9%, dor cervical crónica, segundo datos do Instituto Nacional de Estatística. Poucos problemas de saúde tan frecuentes como este teñen unha repercusión tan importante na vida tanto persoal como laboral das persoas. E iso por non falar dos custos socioeconómicos que carrexa. É máis, a lumbalxia constitúe unha das principais causas de baixa, incapacidade laboral e de absentismo no traballo.

Pero a solución a un problema tan grave como este non é outra que practicar exercicio. "A diferenza do que se adoita crer popularmente, para previr a dor de costas o mellor é practicar algunha actividade física de forma regular", advirte Miguel Ángel Alcocer, da Asociación Española de Fisioterapeutas. "O tema da boa hixiene postural non é tan importante como parece, aínda que evidentemente se se mantén unha boa postura mellor que mellor", matiza o experto. "O máis importante á hora de evitar esta doenza –engade– é intentar modificar o noso estilo de vida, facendo exercicio principalmente, pero tamén cunha dieta equilibrada".

A práctica habitual de exercicio fortalece a musculatura, diminuíndo o risco de padecer dor de costas. Por outro lado, manter o maior grao posible de actividade física demostrou acurtar a súa duración e reducir o risco de que reapareza.

As causas da dor de costas
No 90% dos casos, a dor de costas débese a unha afección das propias costas, o que se coñece como afeccións mecánicas. Só no 10% restante a doenza está causada por algunha alteración ou enfermidades específicas. Dentro das afeccións mecánicas están as alteracións dexenerativas ou de desgaste dos ósos e as articulacións das vértebras (predominantes entre as persoas maiores) e as afeccións por alteracións dos músculos e os ligamentos da costas (sobrecargas, contracturas, traumatismos). Os principais factores desencadeantes destas últimas doenzas son os seguintes, segundo o experto consultado:

- Condicións socioeconómicas baixas: canto máis baixas maior predisposición a sufrir dor de costas.

- Cualificación profesional e nivel educativo baixos: canto máis duro é o traballo tanto física como psicoloxicamente, o que vai moi ligado á formación académica, máis se sofre esta doenza.

- Estilos de vida inadecuados: sedentarismo, obesidade, tabaquismo...

- Depresión: inflúe na percepción da dor e da calidade de vida que un ten. Ademais, neste estado as persoas teñen máis tendencia ao sedentarismo.

- O estrés e a ansiedade.

A todas aquelas persoas que sufran esta doenza, xa sexa de forma puntual ou recorrente, Miguel Ángel Alcocer recomenda acudir a un profesional especializado, como un fisioterapeuta. En caso de ser necesario, o fisioterapeuta ou o profesional pertinente "pode recomendar ao paciente a realización de exercicios terapéuticos moi específicos para cada tipo de dor".

Fonte: larazon.es

Publicado en Novas

Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística, a esperanza de vida en España é de 81,9 anos, sendo o segundo país máis lonxevo de Europa. Unha recompilación de estudos realizados por prestixiosas universidades internacionais sobre hábitos saudables ofrece diversas recomendacións para vivir ata os 90 anos con calidade de vida.

Chegar a esa idade e logralo con saúde é unha arte que hai que desenvolver. Porque se ben é certo que a xenética xoga un papel fundamental, tamén hai que preocuparse pola prevención de enfermidades. O doutor José Antonio López Trigo, presidente da Sociedade Española de Xeriatría e Xerontoloxía (SEGG), apunta que "os xenes achegan arredor dun 60% do envellecemento e o resto depende dos factores ambientais, modificables por persoas con bos hábitos".

Se se ten intención de chegar aos 90 anos e desfrutar deles, hai que empezar a coidar as decisións. O ser humano envellece segundo  viva e isto fai que sexa tan importante desenvolver certos hábitos.

- Comer ben e seguir a dieta mediterránea: controlar o colesterol, a presión arterial e a diabetes resulta clave para manterse lonxe das enfermidades cardiovasculares, principal causa de morte no mundo (tamén nos países en desenvolvemento). Isto conséguese mediante unha boa alimentación. O doutor Leandro Plaza Celemín, presidente da Fundación Española do Corazón, sinala que "hai que diminuír as graxas saturadas, o sal... e tomar o exemplo dos países do norte de Europa onde a través da prevención se logrou reducir a incidencia destas enfermidades en case un 20%".

Estes bos costumes hai que comezalos desde pequenos porque é cando se fixa o noso patrón de alimentación. En concreto, é entre os sete e os dez anos. Ademais, segundo Plaza, "o proceso ateroesclerótico comeza a desenvolverse desde a primeira década da vida, detectándose cada vez máis a menor idade a presenza de enfermidade cardiovascular e metabólica na poboación infantoxuvenil".

Por outra parte, non debe esquecerse dos perigos que xera a obesidade, que se asocia con maior índice de mortalidade e enfermidades como hipertensión arterial, morte súbita, síndrome de apnea obstrutiva de sono ou diabetes.

- Abandonar o sedentarismo: os expertos coinciden en sinalar as múltiples vantaxes de levar unha vida activa. Está demostrado que a actividade física reduce o risco de padecer depresión, retrasa o envellecemento funcional e o risco de sufrir certas enfermidades. Concretamente, a vida sedentaria duplica as posibilidades de padecer doenzas cardiovasculares e diabetes tipo II, á vez que aumenta o risco de padecer hipertensión arterial.

- Limitar o tabaco e o alcohol: se se mantén a máxima de que envellecemos como vivimos, será fácil levar a cabo unha vida saudable e isto implica non abusar ni do tabaco nin do alcohol. O doutor López Trigo explica esta necesidade cunha metáfora: "A saúde é como unha cartilla de aforros, onde aumentamos o noso capital de saúde ingresando por medio de bos hábitos e costumes e restamos cando adquirimos factores de risco e hábitos nocivos. Temos que labrar o noso porvir desde hoxe, desde onte".

- Manter o estrés a raia: aínda non hai estudos que o demostren. Leandro Plaza asegura que "non hai evidencia de que haxa unha relación directa entre o estrés e a aparición e desenvolvemento da enfermidade coronaria". O especialista en cardioloxía explica que, polo contrario, si é certo que as persoas que teñen esta enfermidade e están expostas a altos niveis de estrés cotián teñen máis probabilidades de sufrir un infarto. Unha investigación realizada por científicos da Universidade de Londres demostrou no ano 2006 que os homes que sufriran infartos ou agudas dores de peito teñen a sufrir unha elevación da presión sanguínea en situacións de estrés.

Por outra parte, as persoas estresadas adoitan levar hábitos de vida pouco saudables como é fumar, a mala alimentación ou a inactividade física.

- Camiñar unha hora ao día: a vida activa non só afasta das enfermidades cardiovasculares ou do pesimismo, tamén mellora a saúde mental. "Hai evidencias de que o exercicio físico mellora a enfermidade do alzhéimer e ademais diminúe o seu desenvolvemento", indica o doutor Plaza, que recomenda camiñar unha hora ao día (sobrepasando así os 150 minutos de actividade física semanal recomendada pola OMS).

Esta recomendación baséase nas conclusións dun estudo do CSIC publicado na revista Journal of Alzheimer's Disease. Destaca que o exercicio físico voluntario e continuado ten un efecto protector e terapéutico contra o alzhéimer. En concreto, mellora as funcións sinápticas neuronais, a aprendizaxe, a memoria, a función sensoriomotora e a ansiedade.

- Cultivar a mente: as investigacións máis recentes demostraron que a maior educación intelectual hai unha maior esperanza de vida e un risco menor de incapacidade. De isto xa falaba Plinio el Joven no século I cando se refería aos bos hábitos de vida do vello Espurina que chegara aos 77 anos cultivando tanto o corpo como a mente. Na súa rutina diaria incluía, ademais dun paseo de tres millas diarias ou xogos de pelota, tempo para ler, escribir e escoitar lecturas lixeiras. Xa na actualidade, un estudo publicado no British Medical Journal recolle que "os traballadores que se xubilan aos 55 anos teñen unha mortalidade 37% superior aos que se xubilan aos 65".

- Ser optimista: a mente é clave para un bo envellecemento. Manterse positivo axudará a vivir máis e mellor. Segundo sinala o doutor Eduardo Rodríguez Rovira, presidente da Fundación Idade e Vida, "as persoas depresivas sofren unha taxa de mortalidade 1,5 veces superior á poboación de referencia".

Un estudo realizado pola Escola de Saúde Pública de Harvard apuntaba recentemente que os optimistas teñen máis posibilidade de sobrevivir a un infarto de miocardio e recupéranse máis rapidamente na enfermidade coronaria que os pesimistas. Ademais, a depresión, o pesimismo e os sentimentos de soidade son predictores de enfermidade, mortalidade e suicidio. "Como dicía Ramón y Cajal, a alegría é o único garante da saúde e a lonxevidade", asegura o doutor López Trigo.

- Manter a ilusión: ter proxectos en mente e tratar de alcanzalos é fundamental para envellecer saudablemente. Esta tarefa que tan fácil pode resultar sendo novos, complícase ao cumprir anos. Porén, unha investigación da Universidade de Londres concluíu que as persoas que se formulan proxectos alcanzan, de media, sete anos máis de vida. O doutor López Trigo insiste na necesidade de "manter a capacidade para xerar proxectos e ter o cerebro activo e dinámico". Xubilarse non significa que non se poida seguir tendo ideas e desenvolvéndoas.

- Mirar o futuro (a vellez) con positivismo: observar o futuro con entusiasmo e contemplar con bos ollos a idea de facerse maior pode axudar a vivir durante máis anos. Segundo recolle un estudo realizado en Ohio entre os anos 1975 e 2002, as persoas que tiñan unha imaxe máis positiva do envellecemento, viven unha media de sete anos e medio que os que non esperaban nada da vellez.

- Sentirse útil: ser unha persoa activa independente da idade que teñas. Non fai falla estar laboralmente en activo para ser útil á sociedade. Como sinala Eduardo Rodríguez Rovira, pódense facer outras cousas como axudar na casa, á familia ou incluso colaborar cunha ONG. Antonio Portela, CEO do nonaxenario laboratorio Bial, fala da necesidade de "facer esforzos e manterse activos".

- Coidar da familia e amigos: dedicarlle tempo ás relacións sociais e coidar da xente que nos rodea. Rodríguez Rovira mantén que "as persoas cun índice de participación social elevada teñen un 50% menos de probabilidades de morrer de forma prematura". Isto fai referencia ao ocorrido recentemente en Xapón, onde se demostrou que as persoas maiores que afirman carecer de contactos sociais foron 1,5 veces máis propensas a falecer nos tres anos seguintes que as que tiñan máis apoio social.

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
A Asociación Achega organiza o próximo 14 de outubro en Santiago de Compostela unha conferencia gratuíta dentro do proxecto Deporte e Mente sen Barreiras 2014, no abeiro do programa de Iniciativa Xove da Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado da Xunta de Galicia.

O obxectivo deste encontro é o de dar a coñecer o seu proxecto en Galicia, poñer en valor os beneficios da actividade física e o deporte adaptado en persoas con discapacidade e ofrecer múltiples ocasións de asociacionismo e sinerxias entre institucións e entidades sociais e deportivas.

O congreso vai dirixido a toda a poboación interesada: monitores/as e directores/as de ocio e lecer, voluntarios/as, asociacións, clubs deportivos, federacións, líderes xuvenís, entidades sociais e deportivas, educadores/as, psicólogos/as, pedagogos/as e todos as persoas e colectivos de discapacidade.

Os poñentes convidados son:
- José Francisco Ríos Millán, xefe do Servizo de Participación Xuvenil e Escola Galega de Xuventude.
- María Acuña Rodriguez, área de lecer de COGAMI.
- Paulo Fontán, varias veces campión de España de Tiro Olímpico e Presidente da Asociación Amizade.
- Álvaro Illobre, profesional de tenis en cadeira de rodas, varias veces campión de España.
- Rubén Domínguez, experto en psicoloxía e coaching deportivo e RRHH, adestrador profesional de baloncesto. 

Máis información e inscricións: http://achega.jimdo.com/
Publicado en Novas
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 16