Entre as persoas con obesidade severa, a vitamina D pode marcar a diferenza entre un estilo de vida máis activo e unha forma máis sedentaria, segundo revela un novo estudo publicado en Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. A investigación revelou que as persoas con obesidade severa que tiveron tamén deficiencia de vitamina D camiñaban máis lento e eran menos activas en xeral que as súas contrapartes con niveis de vitamina D saudables. 

Un funcionamento físico pobre pode reducir a calidade de vida e, incluso, acurtar vida útil. A obesidade severa preséntase cando o índice de masa corporal (IMC) dunha persoa é superior a 40 e estímase que preto do 6,5 por cento dos adultos estadounidenses son obesos graves. 

"As persoas con obesidade severa xa son oito veces máis propensas a ter unha función física pobre que as persas cun IMC saudable -sinala un dos autores do estudo, Tomás Ahern, do Hospital de St. Columcille e o Hospital da Universidade de St. Vincent en Dublín, Irlanda-. O mal estado da vitamina D contribúe ao deterioro da función física nesta poboación. Entre as persoas con obesidade severa, o 43 por cento está en risco de deficiencia de vitamina D".

A análise transversal analizou os niveis físicos de funcionamento e da vitamina D en 252 persoas con obesidade severa. Os participantes foron cronometrados mentres camiñaban a 500 metros e subían e baixaban un chanzo 50 veces. Os voluntarios proporcionaron estimacións da súa actividade física. 

Os investigadores tomaron unha mostra de sangue para medir os niveis de vitamina D de cada participante e dividiron á poboación de estudo en tres grupos baseados nos niveis de vitamina D. O estudo encontrou que o grupo cos niveis máis altos rexistraron os mellores tempos á hora de camiñar e informaron da actividade física máis alta, ademais de ter o promedio máis baixo de IMC. 

"Elevar o nivel de vitamina D debería mellorar a calidade de vida e pode diminuír o risco de morte prematura en persoas con obesidade severa", afirma Ahern. "Podería ser unha cuestión tan simple como pasar máis tempo ao aire libre, xa que a exposición ao sol pode aumentar a produción de vitamina D natural do corpo", aconsella este experto.

Fuente: Europa Press
Publicado en Novas
Investigadores da Universidade de Granada e do Hospital Clínico San Cecilio levaron a cabo un programa de adestramento físico en menores con sobrepeso ou obesidade. As conclusións sinalan que realizar exercicio regular axuda a diminuír considerablemente a apnea e mellora a calidade do sono. 

Este traballo, publicado na revista Nutrición Hospitalaria, advirte de que entre o 13% e o 66% dos nenos e adolescentes obesos padecen apnea do sono. Supón un grave problema de saúde pública que afecta á súa función neurocognitiva, comportamento, sistema cardiovascular, así como alteracións metabólicas y do crecemento.

Para levar a cabo esta investigación, os científicos traballaron cunha mostra de 60 nenos e adolescentes, con idades comprendidas entre os dez e os 18 anos. Todos eles acudiron á consulta de Endocrinoloxía por ter obesidade nos Hospitais San Cecilio e Virgen de las Nieves de Granada, ademais doutros 12 centros da capital. Todos tiñan un Índice de Masa Corporal (IMC) superior a 25. 

Realizóuselles un programa de intervención de 12 meses de duración, consistente en tres sesións á semana, independente da hora semanal de Educación Física que os nenos realizan no colexio. O programa incluía xogos colectivos, deportes aerobios e alternativos, ciclismo e sendeirismo. 

A autora principal, Mª José Aguilar Cordero (catedrática do departamento de Enfermería da Universidade de Granada), advirte do "enorme problema epidemiolóxico que supón na actualidade a obesidade infantil, xa que conleva unha serie de problemas de saúde moi graves como unha baixa autoestima, diabetes tipo 2, hipertensión ou apnea do sono, propios dunha idade máis adulta. Non estamos falando de que a obesidade infantil lles poida causar problemas de maiores, é que eses problemas xa os teñen na propia infancia". 

Aguilar destaca que este programa "non consistiu en poñer a réxime os nenos, senón en distribuír mellor as comidas ao longo do día e en realizar exercicio varias veces por semana. Ademais, déuselles unhas pautas aos pais para que controlen o consumo de hidratos de carbono aos seus fillos". 

A catedrática explicou tamén que moitas das nais que participaron neste estudo "indicaron que os seus fillos roncaban ao durmir. Tras a realización dunha batería de probas como, por exemplo, unha polisomnografía e un cuestionario de calidade do sono, comprobamos que non se trataba de ronquidos, senón dunha apnea, pequenas paradas respiratorias derivadas do seu sobrepeso que poden supor un grave problema de saúde". 

Os resultados do estudo demostraron que cunha dieta equilibrada e cun programa de exercicio físico os nenos diminuíron a súa apnea e, polo tanto, obtiveron unha mellor calidade do sono. 

Fonte: Munideporte.com
Publicado en Novas
A vida sedentaria trunfa. Mentres as rúas se enchen de corredores contaxiados pola moda do running, existe outro amplo grupo de xente que prefire tirarse no sofá ao chegar de traballar. Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS) defínense como inactivas aquelas persoas que non realizan máis de 90 minutos de actividade física á semana.

Segundo un informe recente desa mesma organización, máis da metade dos adultos dos países desenvolvidos realiza unha actividade física insuficiente. A vida sedentaria resulta moito máis perigosa do que te imaxinas e inflúe tanto no noso estado de saúde como o fai a mala alimentación, o tabaco ou o consumo de alcohol. Noutras palabras, pode ser letal. 

Deixala non é tan complicado. Basta con realizar máis de hora e media de actividade física (non deporte) á semana distribuída en tres días. O propósito é fácil de cumprir e os beneficios que achega son moitos. Estas 20 verdades sobre o sedentarismo, axudarante a decidirte a dar o paso para levantarte por fin do sofá e facer exercicio dunha vez por todas. 

1. A OMS sitúa a España como un dos catro países máis sedentarios de Europa, por detrás de Grecia, Bulgaria e Portugal. 

2. A falta de actividade física e a mala alimentación son a segunda causa de morte no mundo despois do tabaquismo. Segundo un informe publicado en 2010, a inactividade física provoca 3,2 millóns de mortes prematuras cada ano. 

3. As persoas con pouca actividade física teñen entre un 20 e un 30 por cento máis de posibilidades de morrer de forma prematura.

4. A actividade física regular reduce o risco de padecer depresión. "Igual que o exercicio físico axuda a segregar endorfinas (hormona da felicidade) e inflúe de forma positiva no estado de ánimo, pódese pensar que a falta de actividade física xera o efecto contrario", explica Francisco García-Muro, coordinador da sección de fisioterapia na actividade física e deporte no Colexio Profesional de Fisioterapeutas da Comunidade de Madrid, quen insiste que non é unha matemática: "Non todo o mundo que é sedentario lle pasa isto, tamén entra en xogo a predisposición de cada persoa". 

5. O sedentarismo duplica o risco de sufrir enfermidades cardiovasculares e diabetes tipo II á vez que aumenta o risco de padecer hipertensión arterial. 

6. As mulleres sedentarias notan máis os efectos da menopausia. O doutor José Ramón González-Juanatey, presidente da Sociedade Española de Cardioloxía (SEC)asegura que a actividade física regular axuda a reducir ou limitar os cambios metabólicos asociados a este ciclo. Outros estudos sinalan que pode reducir os efectos da menopausia xa que as mulleres activas chegan a ese momento hormonal con mellor óso. 

7. As persoas sedentarias teñen menos facilidade para abandonar o tabaquismo e seguir unha dieta saudable. Noutras palabras, a actividade reduce de forma aguda o desexo de fumar. 

8. Abandonar o sedentarismo non significa ter que realizar unha actividade física intensa. O ideal é realizar unha actividade moderada tres veces á semana, é dicir 150 minutos semanais, explica García-Muro, para o que non basta con saír un día a correr e xa: "Hai que seguir un ritmo continuado, non vale con facer unha vida normal e de repente pegarse unha carreira".

9. Non fai falta ter sobrepeso ou obesidade para sufrir as consecuencias nocivas do sedentarismo, os delgados tamén as padecen. "Hai estudos que morren máis delgados sedentarios que persoas con sobrepeso activas", sinala García-Muro.

10. A vida sedentaria asóciase con algúns tipos de cancros. Segundo o Fondo Mundial para a Investigación do Cancro, a relación entre inactividade e cancro é sólida. En concreto fala da relación co de colon porque a falta de exercicio fai que diminúan no noso corpo os niveis de certas hormonas e enzimas protectoras, fai que os alimentos estean máis tempo no intestino (o que incrementa o risco de padecer cancro de colon) e empeora a resposta do noso sistema inmunitario.

11. O sedentarismo non é o estado natural do home. Como ben sinalan Julio Basulto e Juanjo Cánceres, autores do libro Comer e correr (Penguin Random House), "a especie humana evolucionou e adaptouse para ser fisicamente activa ao longo de toda a súa vida e por tanto os modos de vida sedentarios son insáns (…) de todo isto dedúcese que canto máis fisicamente activos sexan os individuos, mellor". 

12. A vida sedentaria xera máis inactividade ou como adoita dicirse, sofá chama a sofá. "Porque igual que ti podes facer adaptacións positivas ao esforzo, ti tamén tes adaptacións negativas á inmobilización", explica García-Muro. É a pescada que morde a súa cola. Se hai algunha razón que te leva á inactividade e logo non abandonas este estilo de vida acabas entrando nun círculo vicioso que te xera máis inactividade da que cada vez é máis difícil saír.

13. O sedentarismo rómpese andando, unha práctica que mellora a saúde aerobia e metabólica do individuo e que ademais axuda na loita contra a obesidade. A OMS sinala que facelo durante unha hora ao día reduce o risco de sufrila nun 25 por cento.

14. A inactividade produce aumento de apetito e por tanto aumento de peso. Segundo un estudo da Escola de Medicina de Harvard (EEUU), pasar máis tempo sentado no sofá fai que teñamos máis ganas de comer porque se deixa de segregar irisina, unha hormona que se ocupa de converter a graxa branca (mala) en graxa parda (boa). 

15. Os sedentarios adoitan presentar máis problemas para durmir. Os especialistas en medicina do sono recomendan practicar exercicio físico para garantir un bo descanso nocturno. Segundo sinalan, a actividade física facilita o sono e faino máis reparador sempre e cando realice como mínimo tres horas antes de ir a durmir.

16. Os sedentarios teñen peor esperma e peor sexo. Segundo un estudo publicado en European Journal of Applied Physiology, os homes que levan unha vida inactiva teñen menos volume de exaculado, espermatozoides máis lentos ou máis escasos e menos cantidade de testosterona e outras hormonas necesarias para a formación do esperma que aqueles que practican exercicio moderado. Ademais, estas persoas teñen peor sexo. Porque, de acordo a un traballo da Escola Emory de Medicina, o exercicio ten algo así como un efecto protector contra a disfunción eréctil.

17. Os sedentarios son menos produtivos. Os traballadores que deixan o seu lugar de traballo durante media hora cada día para participar nunha actividade física tenden a traballar máis intensamente e facelo de forma máis produtiva.

18. O exercicio físico facilita o parto ás mulleres embarazadas. Segundo o Colexio Americano de Obstetras e Xinecólogos (CAOG), as mulleres embarazadas deben realizar unha actividade física moderada durante todos os días. Esta actividade reduce o risco de ter bebés con máis de 4 quilos de peso e por tanto reduce o risco de que o nacemento se produza por cesárea.

19. De pais activos, saen fillos activos. "O ser humano é activo por natureza, o problema é que a sociedade actual está alterando ese patrón e facendo aos nenos máis sedentarios", sinala García-Muro quen insiste na necesidade de non plantar aos nenos diante da tele ou deixarlles o móbil. Hai que educar os nenos na actividade física para que non terminen converténdose en adultos sedentarios. 

20. O exercicio físico tamén conleva beneficios sociais. Como sinala a páxina web madridsalud.org, da práctica masiva do exercicio derívase unha redución de custes en atención sanitaria, a mellora do rendemento escolar e, á súa vez, a diminución do absentismo laboral. 

Fonte: Huffington Post
Publicado en Novas
Á hora de facer exercicio, mellor practicalo ao aire libre, porque segundo un estudo que se publica en Journal of Environmental Research and Public Health, os nenos que fan deporte ao aire libre obteñen máis beneficios. Os investigadores da Universidade de Coventry, en Reino Unido, viron que o "exercicio verde" reduce a presión arterial máis do que o fai un exercicio en contornas pechadas ou anaeróbias. 

Os investigadores analizaron a un grupo de nenos, de 9 e 10 anos de idade, aos que se lles pediu que montaran en bicicleta durante 15 minutos en dúas contornas: nunha bicicleta estática mentres vían vídeo dunha pista forestal ou na mesma bicicleta estática pero sen o estímulo visual. 

E os datos mostraron que a media da presión arterial sistólica dos nenos -a presión nas arterias cando o corazón late- era 97,2 mmHg transcorridos 15 minutos despois do "exercicio verde", fronte a 102,7 mmHg despois da actividade normal (máis de 5%).

Hipertensión
Explica Michael Duncan que diminuír a presión arterial asóciase cun menor risco de desenvolver problemas de saúde, mentres que a presión arterial alta ou hipertensión é un factor de risco para a enfermidade cardiovascular. "A hipertensión é un problema crónico de saúde mundial, polo que tendo en conta os resultados que vimos no noso estudo é crucial que continuemos investigando no papel da actividade física, en especial, a que se fai ao aire libre". 

Se realmente existe unha correlación entre as escenas de visión da natureza e un exercicio posterior a tensión arterial baixa, segundo o indicado polos datos, "podería ter consecuencias moi positivas no fomento do exercicio ao aire libre para reducir os riscos para a saúde como medida de saúde pública", asegura Duncan.  

Fonte: ABC 
Publicado en Novas
Prescribir exercicio físico é algo que redunda positivamente na saúde do paciente e do Sistema Nacional de Saúde (SNS), e é que "prevé patoloxías e non custa diñeiro", tal e como explica o vicepresidente segundo da Sociedade Española de Médicos de Atención Primaria (Semergen), o doutor Rafael Micó. 

Así, segundo expuxo con motivo da celebración o domingo, 6 de abril, do Día Mundial da Actividade Física, o deporte "é unha conduta que aumenta a saúde". De feito, é beneficioso para case todos os elementos do organismo. 

Repercute de maneira positiva nos sistemas "cardiovascular, respiratorio, dixestivo, nervioso central, urinario e locomotor", entre outros, afirma. Ademais, "aumenta a capacidade pulmonar, fai que o corazón sexa máis eficiente, regula o tránsito intestinal, mellora a concentración do colesterol bo e regula os períodos de sono e vixilia", expón. 

Non obstante, aí non acaban as súas bondades, xa que tamén "mellora as relacións sociais e redunda no abandono de hábitos nocivos como o alcohol e o tabaco", indica á vez que manifesta que todo isto está baseado "en evidencia científica". Pola contra, lamenta que a dificultade se encontre "na modificación do estilo de vida". 

Micó, que insiste en que a prescrición e a adherencia é "difícil", insta aos profesionais de Atención Primaria a motivar ás persoas para isto. "Non fai falta que teña moita intensidade", continúa en relación á actividade ao tempo que informa de que debe ser "adaptada a cada persoa". 

Por iso, é necesario "coñecer o paciente, as súas patoloxías e doenzas" e, en función diso, recomendarlle unha actividade física, "e a duración e a frecuencia da mesma", indica. Para el, aconsellar e prescribir exercicio de maneira adecuada "é do máis san para a sociedade". 

Reforza a autoconfianza
Pola súa parte, o psicólogo deportivo, Oliver Martínez, que dirixiu un estudo da compañía Rexona sobre os efectos do running nas persoas, constata que "reforza a autoconfianza e favorece a superación persoal. 

Ao seu xuízo, este deporte en concreto, baixo uns obxectivos persoais, mellora estes niveis de seguridade nun mesmo, algo que é aplicable a persoas de calquera personalidade. Ademais, este pode ser exercido por calquera persoa e "sen ter que ter uns coñecementos técnicos", explica. 

A iso únense os seus beneficios neuropsicolóxicos, e é que provoca "a liberación de neurotransmisores como a noradrenalina ou da adrenalina, a cal se asocia á adicción". Por último, produce a liberación de endorfinas, o que desemboca en "pracer e benestar", conclúe Martínez. 

Fonte: ConSalud.es 
Publicado en Novas
Martes, 08 Abril 2014 11:00

Recuperarse tras o exercicio

Unha recuperación adecuada tras o exercicio é tan esencial como o exercicio en si mesmo. Durante o exercicio, o corpo pasa por unha cantidade controlada de estrés. Os tecidos do noso organismo necesitan este estrés para mellorar a súa función e o seu traballo. Se se está comezando a adestrar por primeira vez ou se está cambiando de método, a recuperación é crucial no plan de exercicio a longo prazo. 

En realidade, cando realizamos exercicio os músculos pasan por "microtraumas" debido ás esixencias do exercicio. A recuperación é a posibilidade de estar máis forte que antes, é o vínculo entre os beneficios inmediatos a curto prazo e os resultados duradeiros a longo prazo. 

As indicacións que a Asociación Americana de Fisioterapia proporciona na súa web poden axudar a conseguir o máximo beneficio do exercicio e reducir o risco de desenvolver unha lesión. 

1. Estiramento: é parte importante da recuperación, pero rara vez recibe o tempo ou a atención que merece. O seu propósito é manter a flexibilidade dos tecidos que están tensos ou ríxidos pola actividade ou unha posición prolongada. 

Existe unha variedade de métodos de estiramento:
* Estiramento estático/illado: este estiramento consiste en manter unha posición estirada durante un período longo.
* Estiramento dinámico: utiliza o movemento para combinar grupos musculares.
* Rolo de espuma: é un tipo de mobilización e masaxe que axuda a desfacer posibles nós musculares. 

Como regra xeral o estiramento dinámico realízase antes do exercicio, o estático tras el e o rolo de espuma emprégase durante o adestramento. A utilización de varios métodos de estiramento permite manter e mellorar a mobilidade. 

2. Recargar: hidratación e nutrición: ter a suficiente enerxía antes do exercicio é importante pero a nutrición para a recuperación do exercicio a miúdo pásase por alto. Recargarnos de enerxía despois dun adestramento cun equilibrado conxunto de carbohidratos, proteínas e graxas saudables axudará ao organismo a cultivar o máximo beneficio dun esforzo duro. 

Tras o exercicio, unha hidratación adecuada é clave para substituír os fluídos que se perderon durante a actividade. A auga axuda a regular a temperatura, manter as articulacións sas e eliminar os residuos que se acumulan no sistema inmune durante a actividade. 

Hai que prestar especial atención ao consumo total de auga se se está facendo exercicio en condicións climáticas de moita calor ou frío ou se se sente malestar. É conveniente crear o hábito de ter unha botella de auga no bolso, a bolsa do ximnasio, o coche ou o lugar de traballo para acceder a ela de forma sinxela pero fiable. 

3. Cando hai dolor: se existe dolor ou algo de inflamación tras o exercicio, en particular nunha articulación como xeonllo, nocello ou ombro, deberíase seguir unha secuencia de actuación baseada en catro piares: descanso, xeo, compresión e elevación. Se os síntomas continúan varios días despois do exercicio, sería importante buscar o consello dun profesional da saúde. 

4. Escoitar o corpo: hai que aprender a recoñecer os signos de fatiga, dolor ou malestar muscular e aumentar o tempo de recuperación entre episodios de exercicio. Isto supón también detectar cando se pode forzar algo máis o corpo e evitar a presión dos colegas do ximnasio para confiar só na percepción propia do corpo. 

5. Combinación de exercicios: non importa o exercicio que se realice de forma habitual, hai que considerar combinalo con outro tipo. Desta forma evítase cargar en exceso determinadas estruturas do organismo e a posibilidade de lesións. Hai que realizar non só os exercicios preferidos senón tamén os que require o resto do corpo. 

6. Planificar por adiantado: é necesario planificar o día ou a semana para ter tempo adecuado tras o exercicio de implementar as estratexias sinaladas. 

7. Durmir: a miúdo non se valora o suficiente pero o sono é o medio principal que ten o organismo para recuperarse. Cando o corpo está en descanso, a reparación global do organismo pode comezar. Algunhas persoas senten que dormes mellor os días que fan exercicio. 

Fonte: Europa Press
Publicado en Novas
A xente nota que corre ou realiza actividades cardiovasculares de mantemento físico pode preservar a súa memoria e as habilidades de pensamento na mediana idade (entre 43 e 55 anos), segundo os resultados dunha nova investigación publicada na edición dixital da revista Neurology. A aptitude cardiorrespiratoria é unha medida de como o corpo transporta o osíxeno aos músculos e a capacidade dos músculos de absorber o osíxeno durante o exercicio. 

"Moitos estudos demostran os beneficios para o cerebro da boa saúde do corazón", afirma o autor do traballo, David R. Jacobs, da Universidade de Minnesota en Minneapolis, Estados Unidos. "Este é un estudo máis importante que debe recordar aos adultos xoves os beneficios para a saúde cerebral de actividades como correr, nadar, andar en bicicleta ou acudir a clases de fitness", engade. 

Para o estudo, 2.747 persoas sas cunha idade media de 25 anos sometéronse a probas na cinta de correr durante o primeiro ano de estudo e, posteriormente, 20 anos despois. Os test cognitivos realizados 25 anos despois do comezo da investigación mediron a memoria verbal, a velocidade psicomotora (a relación entre as habilidades de pensamento e o movemento físico) e a función executiva. 

Para a proba de esforzo, similar a un test de esforzo cardiovascular, os participantes camiñaban ou corrían coa velocidade e a inclinación incrementándose ata que non puideron continuar ou tiñan síntomas como falta de alento. No primeiro test, os participantes duraron de media uns dez minutos na cinta e 20 anos despois, ese número reduciuse nunha media de 2,9 minutos. 

Por cada minuto adicional que as persoas duraron na cinta na primeira proba, recordaron 0,12 palabras máis correctamente nos test cognitivos de entre 15 palabras e ubicaron correctamente 0,92 máis números con símbolos sen sentido na proba de velocidade psicomotora 25 anos máis tarde, incluso despois de axustar por outros factores, como o tabaquismo, a diabetes e o colesterol alto. 

As persoas que rexistraron menores descensos no seu tempo na proba de esforzo, obtiveron mellores resultados na proba de función executiva 20 anos despois que os que diminuíron máis o tempo que aguantaron exercitándose. En concreto, foron máis capaces de expresar correctamente a cor da tinta, por exemplo, para a palabra "amarelo" escrita en tinta verde, dicir a resposta correcta, que era "verde".

"Outros estudos realizados en individuos de idade avanzada demostraron que estas probas se encontran entre os máis fortes preditores de desenvolvemento de demencia no futuro. Unha análise demostrou que cada palabra adicional recordada na proba de memoria asociouse cunha diminución do 18 por cento no risco de desenvolver demencia dez anos despois", subliña, adiantando que estes achados poderían axudar a identificar, previr e tratar antes ás persoas con alto risco de demencia. 

Fonte: Europa Press
Publicado en Novas
Investigadores do Instituto da Saúde Infantil da University College (Londres) elaboraron un estudo sobre a actividade física nas mulleres tras ter nenos. As conclusións indican que a súa práctica repercute nos hábitos dos seus fillos. 

A autora, Kathryn Hesketh, realizou este traballo co obxectivo de analizar a importancia de seguir facendo exercicio físico durante a idade adulta, unha práctica que moitas mulleres abandonan tras ter fillos, e como isto podía repercutir no seu desenvolvemento. 

Neste caso, utilizáronse datos de 554 nenos de catro anos de idade e das súas nais, as que formaban parte do "Estudo de Mulleres de Southampton". Todos os participantes levaban uns dispositivos que captaban os seus movementos entre 14 e 15 horas diarias ao longo dunha semana. 

Entre os nenos, os resultados mostraron que, de media, pasaban unhas cinco horas diarias sentados, oito horas dedicábanas a ter unha actividade física leve como camiñar e ao redor dunha hora era destinada a realizar exercicios máis vigorosos como correr. Os datos das nais indicaban que permanecían inactivas arredor dunha hora mentres que dedicaban preto de sete a practicar algunha actividade física de moderada a intensa. 

Tras realizar unha valoración, os investigadores comprobaron que aquelas nais que resultaron ser máis activas tamén tiñan uns fillos máis activos. Nesta relación tamén influían factores como o peso, o tempo que pasaban no colexio, o nivel educativo da nai, así como as horas e os días da semana nas que se practicaba o exercicio. 

Hesketh explicou que "poder coñecer os factores que inflúen na relación entre a nai e a actividade física do neno poden axudar aos investigadores a desenvolver programas para aumentar a actividade en xeral". Asemade, e aínda que as nais de nenos máis pequenos deben atender moitos frontes, recordou que "un pequeno incremento da súa actividade pode ter un dobre beneficio".

Os expertos que participaron neste estudo aseguran que en traballos futuros debería analizarse tamén se esta relación persiste a medida que os nenos crecen. Ademais, debería estudarse o papel que xogan os pais tamén na actividade física dos seus fillos. 

Fonte: Munideporte.com
Publicado en Novas
Domingo, 30 Marzo 2014 19:18

Preparar o corpo para o embarazo

Se ben é certo que o organismo da muller se preparou ao longo de miles de anos de evolución para o embarazo e o parto, nunca está de máis coñecer un pouco mellor os cambios físicos que se operan nestes meses e poñer en marcha estratexias para minimizar as posibles dores e lesións comúns durante a xestación. 

Desde a página web da Asociación Americana de Fisioterapeutas os expertos recomendan ter en conta cinco aspectos básicos durante o inicio e avance do embarazo: fortalecer o solo pélvico, preparar o organismo para o aumento progresivo do ventre, a respiración correcta, a práctica de exercicio regular e aprender a manter uns bos hábitos de postura. 

1. Fortalecer os músculos pélvicos.
Para fortalecer estes músculos empréganse os denominados exercicios de Kegel, que implican unha contracción dos músculos do esfínter en vez dos de glúteos e muslos. Estes exercicios de fortalecemento axudan a evitar perdas cando a muller esbirra ou tose e tamén poden reducir a dor pélvica durante o embarazo.

Non obstante, os especialista sinalan que moitas mulleres realizan os exercicios de Kegel de forma incorrecta, quizais porque os músculos están demasiado tensos e necesitan estar relaxados antes de fortalecelos. Se estes exercicios se practican mal poden empeorar trastornos como a incontinencia, a dor pélvica e incluso a dor lumbar. 

Por iso é importante consultar a terapeutas físicos especializados antes de comezar un programa de exercicios. Os especialistas na saúde da muller poden formar ás mulleres sobre como realizar estes exercicios de forma segura e correcta.

2. Prepararse para transportar o bebé na tripa.
Os exercicios dirixidos ao centro do corpo axudan a evitar a separación da musculatura abdominal (diástase do recto abdominal). A medida que crece o bebé, os músculos abdominais que van en vertical ao longo da tripa poden separarse, como se se abrira unah cremalleira.

Se estes músculos abdominais se separan entre si moito, o resultado pode ser dor lumbar, dor pélvica ou outras lesións a medida que o corpo intenta compensar a súa debilidade central. Isto tamén pode dar lugar á flaccidez e perda de forma do abdome despois do embarazo. 

Algúns exercicios como os abdominais aumentan a probabilidade de desenolver diástase do recto, incontinencia e dor de costas durante e despois do embarazo. Por iso é importante traballar co fisioterapeuta sobre a estratexia correcta para conseguir un centro forte.

3. Respira!
Aprender como respirar de forma adecuada e técnicas de relaxación axudarán a preparar corpo e mente para un embarazo san. É importante aprender a exhalar de forma adecuada antes de realizar calquera tipo de exercicio. Coa técnica axeitada, os músculos do centro e do solo pélvico contráense automaticamente e este conduce a unha estabilidade óptima e a unha protección fronte ás lesións.

4. Comezar unha rutina de mantemento físico regular.
O exercicio axuda a reducir a cantidade de cortisol, a hormona do estrés, do organismo e fomenta a fortaleza muscular e cardiovascular necesaria para levar o peso extra do bebé.

Unha vez embarazada hai que intentar realizar actividades de baixo impacto como nadar, camiñar sobre superficies planas, facer bicicleta ou utilizar unha máquina elíptica ou cinta de adestramento. As mulleres que corren deben ter en conta de que a relaxación dos ligamentos podería facerlles máis susceptibles ás lesións de xeonllo e nocello. Ademais, cando os músculos e ligamentos que apoian os órganos pélvicos dunha muller se debilitan, as repetitivas sacudidas que se producen ao correr poden producir o descenso destes órganos. Isto denomínase prolapso de órganos pélvicos.

Os fisioterapeutas recomendan que, para previr este trastorno, as mulleres deben empregar roupa interior ou pantalóns curtos de compresión que proporcionen sostén ao solo pélvico tanto durante como despois do embarazo.

5. Practicar boas posturas.
As malas posturas poden ter un importante efecto sobre cada parte do corpo, en particular no que se refire á dor durante o embarazo. Un fisioterapeuta pode avaliar a postura da embarazada e suxerir exercicios de fortalecemento muscular e educación no estilo de vida, como non sentarse a un escritorio durante longos períodos e a forma correcta na que levar de forma adecuada as bolsas da compra.

Establecer hábitos de postura saudables antes de que naza o bebé preparará o organismo para o peso extra do embarazo e reducirá as posibilidades de dor lumbar e pélvico. 

Fonte: Europa Press
Publicado en Novas
Mens sana in corpore sano dicían os antigos latinos. E tiñan toda a razón. Varios estudos científicos demostraron a importancia da actividade física para o cerebro, a alimentación, etcétera. Agora, ademais, novas investigacións certificaron a repercusión do sedentarismo na esperanza de vida. 

"O noso estudo suxire que o comportamento sedentario é un factor de risco de mortalidade". Así de taxantes se mostraban fai un par de años Annemarie Koster e os seus colegas tras realizar unha investigación sobre a incidencia da actividade física na esperanza de vida das persoas. O estudo analizaba a case 2.000 persoas de 50 anos de Estados Unidos e comprobaba que incidencia tiñan os seus hábitos no seu falecemento máis ou menos prematuro. 

Pero esta non é, nin moito menos, a única investigación sobre o tema levada a cabo sobre a cantidade de calorías inxeridas, as dietas sas e a cantidade de calorías que hai que queimar. Segundo un estudo realizado na Facultade de Medicina da Universidade de Girona, a actividade física moderada durante polo menos media hora durante 5 días á semana, ou incluso o exercicio intenso durante polo menos 20 minutos realizado 3 veces por semana, reducen case un terzo o risco de mortalidade. A un resultado similar chegaron os científicos da Universidade de Texas nun estudo publicado en The Lancet e no que afirmaban que "o exercicio a niveis moi baixos reduce as mortes por calquera causa nun 14 por cento". 

Entón, se se coñecen os beneficios da actividade física, as dietas equilibradas e saudables, como pode ser que cada vez sexamos máis sedentarios? Somos máis sedentarios que antes? Que provocou este cambio de conduta na sociedade? Como indicaba o Doctor Rafael Urrialde, responsable da área de Saúde e Nutrición de Coca-Cola Iberia, durante a súa intervención no XIV Seminario de Nutrición "Controversias, Debates e Avances en Nutrición" organizado pola Universidade Internacional Menéndez Pelayo, "o incremento substancial do sedentarismo e a inactividade física está motivado polos cambios nos hábitos de vida da poboación, tanto nos patróns alimentarios como de actividade física, e o descenso no gasto enerxético na vida cotiá. Vivimos nunha contorna que fai que as persoas sexan inactivas porque, entre outros factores, as novas tecnoloxías contribúen a que todo resulte máis fácil, moverse sexa cada vez menos necesario e ademais as actividades de ocio son cada vez máis sedentarias". 

E é que en realidade a alimentación e o exercicio físico van intimamente ligados. Como demostrou recentemente un equipo da Universidade de Harvard, o exercicio físico aumentaba a sensibilidade a certos sinais do noso corpo, como a saciedade, e modificaba as respostas do pracer fronte á comida. 

Todo isto traducíase nunha dieta máis sa e equilibrada. Como explica Miguel Alonso Alonso, coautor do estudo, "a actividade física parece ter unha función facilitadora de condutas alimentarias encamiñadas ao seguimento dunha dieta sa". Todo isto elevou o deporte dun plano exclusivamente de ocio a un estadio médico. De feito, segundo o Urrialde, "unha das ferramentas de saúde pública con maior potencial para poñer freo á epidemia da obesidade é a prevención mediante a práctica habitual de actividade física". 

Fonte: Muy Interesante
Publicado en Novas
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 5