A Universidade de Granada realizou un estudo sobre os beneficios da actividade física para persoas maiores. As conclusións indican que os programas de exercicio dirixidos por especialistas supoñen a mellor terapia bio-psico-social, o que levaría a un aforro considerable para o sistema sanitario.

A investigación indica que o número de persoas maiores en España se incrementa e que foi altamente contrastado que o envellecemento activo é clave para conseguir unha poboación maior sa. Por tanto, a promoción de exercicio físico regular é unha das principais estratexias non farmacolóxicas coa que contan as institucións, xa que está asociado cun menor risco de mortalidade.

Principalmente, como consecuencia dun efecto protector cardiovascular e de síndrome metabólico, a actividade física diminúe o risco de sufrir un infarto de miocardio e de desenvolver diabetes tipo II. Sumado a isto, mostrouse a súa eficacia na prevención de certos tipos de cancro, no incremento da densidade mineral ósea, na redución do risco de caídas, na diminución da dor osteoarticular (frecuente na poboación maior) e na mellora da función cognitiva, reducindo o risco de padecer demencia e alzhéimer.

Ademais, os beneficios psicosociais do exercicio adquiren especial protagonismo, combatendo o illamento, a depresión e a ansiedade, favorecendo a autoestima e cohesión social. Por todo isto, a inclusión de programas de exercicio físico regular, adaptado á poboación maior e desenvolvidos por profesionais do ámbito das Ciencias da Actividade Física, convértese hoxe por hoxe nunha necesidade social.

O estudo pon de manifesto que a ausencia da práctica regular de exercicio contribúe ao comezo precoz e á progresión das principais enfermidades cardiovasculares. Calquera incremento nos niveis de actividade física ten efectos positivos sobre a saúde cardiovascular, ao mesmo tempo que un estilo de vida sedentario se asocia cun maior risco de enfermidades cardiovasculares.

A vida activa tamén supón unha terapia eficaz para aqueles maiores nos que a opción farmacolóxica resultou inviable, pouco efectiva ou inapropiada. Porén, os mecanismos polos que o exercicio fortalece o sistema inmune están aínda por descifrar. A día de hoxe, só partindo da evidencia, o incremento de programas de exercicio físico orientados á poboación xeriátrica reforzaría o seu sistema inmune con tendencia a anormalidades e con iso a esperanza e calidade de vida do maior.

Partindo destas evidencias, a práctica de exercicio físico regular a través da inclusión de programas enfocados e adaptados a persoas maiores, dirixidos ou supervisados por especialistas do ámbito da actividade física e apoiados por institucións públicas, preséntase coma a mellor terapia bio-psico-social.

Ditas prácticas físicas favorecerían un mellor estado de saúde e calidade de vida, conseguindo así manter e/ou favorecer a independencia funcional nun rango de poboación cun crecemento exponencial no noso país e unha maior esperanza de vida. Investir en exercicio físico de calidade para a poboación maior a través de profesionais cualificados en Ciencias da Actividade Física como precursores de saúde podería derivar nun aforro considerable para a sanidade, tanto pública coma privada.

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas

Practicar ioga mellora os factores de risco asociados coa enfermidade cardiovascular e podería ser un "tratamento potencialmente efectivo" para esta enfermidade. Asegúrao unha revisión sistemática de 37 ensaios controlados aleatorios con 2.768 suxeitos realizada por un equipo de investigadores dos Países Baixos e EEUU, que sinala que o ioga pode proporcionar os mesmos beneficios no control de factores de risco que actividades físicas tradicionais como montar en bicicleta ou camiñar a paso lixeiro.

"Este achado é significativo para persoas que non poden ou prefiren non realizar exercicio aerobio tradicional, porque aínda poderían lograr beneficios similares na redución do risco cardiovascular, explican nun artigo do European Journal of Preventive Cardiology.

Algúns estudos demostraron que o ioga resulta eficaz na mellora dos factores de risco cardiovasculares. Esta meta-análise avaliou esta evidencia e proporciona unha estimación realista da eficacia do ioga se se compara co exercicio e coa inactividade física. Os resultados mostraron que os factores de risco para a enfermidade cardiovascular melloraron máis naqueles que facían ioga que nos que non practicaban exercicio e, ademais, que o ioga tivo un efecto nestes riscos comparables a realizar actividade física tradicional.

Colesterol
Cando se comparou coa inactividade física, o ioga asociouse cunha melloría significativa en cada un dos resultados primarios dos factores de risco medidos: o índice de masa corporal reduciuse en 0,77 kg/m2; a presión arterial sistólica baixou 21 mm Hg; a lipoproteína de baixa densidade (colesterol malo) reduciuse en 12,14 mg/dl, e a lipoproteína de alta densidade (colesterol bo) aumentou en 3,20 mg/dl.

Tamén se apreciaron cambios significativos observados nas variables secundarias: o peso corporal reduciuse en 2,32 kg, a presión arterial diastólica en 4,9 mm Hg, o colesterol total en 18,48 mg/dl, e a frecuencia cardíaca en 27 latidos/min. Porén, non se encontraron melloras nos parámetros da diabetes (glicemia en xaxún e a hemoglobina glicosilada).

As melloras nos factores de risco (IMC, presión arterial, niveis de lípidos) foron significativas cando se utilizou o ioga xunto a medicación. Entre os pacientes con enfermidade coronaria existente, o ioga proporciona un beneficio estatisticamente significativo na redución do colesterol LDL cando se engade á medicación (estatinas e fármacos hipolipemiantes).

Menos estrés
En comparación co exercicio en si, viuse que o ioga proporcionaba efectos comparables sobre os factores de risco aos do exercicio aerobio. Os investigadores sinalan que isto podería ser a causa do impacto do ioga na redución do estrés, "que leva a un impacto positivo no estado neuroendocrino, metabólico e a función cardio-vagal".

As similitudes do efecto do ioga e do exercicio sobre os factores de risco cardiovasculares, din os investigadores, "suxiren que podería haber mecanismos comparables de funcionamento, con algúns posibles beneficios aerobios fisiolóxicos que se producen coa práctica do ioga e algún efecto de relaxación para reducir o estrés que ocorre co exercicio aerobio".

Segundo a autora principal, Myriam Hunink, do Centro Médico da Universidade Erasmus, en Rotterdam, e a Escola de Saúde Pública de Boston de Harvard, estes resultados indican que o ioga pode ser moi útil para reducir o risco e que a evidencia apoia a aceptabilidade do ioga para "os pacientes con menor tolerancia física, como aqueles con condicións cardíacas preexistentes, os anciáns ou aqueles con dolor musculoesquelética ou nas articulacións".

Os autores do traballo conclúen que o ioga ten o potencial de ser unha estratexia de tratamento e prevención rendible dado o seu baixo custo, ao non necesitar un equipo caro ou tecnoloxía, con potencial dunha maior adherencia e unha maior calidade de vida, ademais de ser accesible para grupos poboacionais máis grandes.

Fonte: ABC

Publicado en Novas

O Nadal, lonxe de ser só a época na que moitos contan con gañar uns quilos de máis coas celebracións, tamén supón unha data clave para motivar á poboación a practicar exercicio físico. Por un lado, incorpóranse hábitos de actividade física para frear os excesos do Nadal. Por outro, pechan o ano carreiras populares clásicas como as San Silvestre (que moitos concellos de todo o país celebran o 31 de decembro).

Para aqueles que queiran participar neste tipo de carreiras populares sen unha gran preparación previo, ou para aqueles que marquen 2015 como o ano para iniciarse nas mesmas, aquí van unha serie de consellos que serán moi prácticos para facelo de maneira correcta e evitar lesións ou sobreesforzos.

PREPARACIÓN ANTERIOR Á CARREIRA
Empeza amodo, ao teu propio ritmo. Adapta o teu adestramento ás túas necesidades e ao contorno. Procura ser constante e paciente, descansa e sobre todo goza correndo.

Adestramento
1.- O quecemento é imprescindible. Antes do adestramento procura quentar con trote suave e mobilidade articular.

2.- A carreira debe ser cun ritmo constante. Non corras con tensión, procura realizar unha zancada rápida.

3.- Respira pola boca ao correr, non só polo nariz.

4.- Os estiróns despois do adestramento son fundamentais.

5.- Para un bo descanso é recomendable durmir cando menos 7 horas cada día.

6.- Procura intercalar días de descanso entre adestramentos. Nunca adestres máis de 2-3 días seguidos. É recomendable correr ao menos 2-3 días á semana.

7.- Antes das competicións é necesario descansar máis. Na semana previa débense diminuír os ritmos e incrementar os días de descanso.

8.- Non abuses do asfalto e a ser posible tenta adestrar en superficies de area ben compactadas como as que atopas en camiños de montaña ou en parques.

Nutrición
1.- Aumenta o consumo diario de legumes, arroz, pasta, verduras, hortalizas, froitas e froitos secos.

2.- Bebe auga ou unha bebida isotónica aínda que non teñas sede antes e despois de adestrar.

3.- Despois dun adestramento forte procura comer alimentos ricos en carbohidratos como a pasta, para recuperarte.

O DÍA DA CARREIRA/COMPETICIÓN
Comeza participando en carreiras de 5 a 10 km. Os medios maratóns e maratóns xa virán máis adiante.

1.- Non cees demasiado forte antes dunha carreira.

2.- Levántate con tempo.

3.- Almorza 2 horas antes de competir como mínimo, sen cambiar o hábito nin os alimentos.

4.- Hidrátate horas antes.

5.- Leva roupa adecuada, transpirable e de cores claros. Non estrees zapatillas nunca nas competicións.

6.- Protéxete do sol. Unha gorra, gafas de sol e crema solar poden axudarte.

7.- Quenta correctamente.

8.- Procura non dar cambios de ritmo bruscos. Vai a un ritmo constante durante a carreira.

9.- Bebe en cada avituallamento aínda que non teñas sede, a pequenos sorbos e pouca cantidade durante a carreira. Despois da mesma procura seguir hidratándote.

10.- Ao acabar a carreira, realiza un trote suave, nunca pares de golpe. Logo fai unha sesión de estiramentos.

A RECUPERACIÓN POSTERIOR Á CARREIRA
Sería recomendable descansar despois da carreira dependendo da persoa, e sobre todo, de acordo á idade e ao nivel de acondicionamento físico que se posúa. Non nos referimos a un descanso absoluto (ausente de toda actividade física), pero si á ausencia de adestramentos fortes.

Publicado en Novas

Chega a época do Nadal e os excesos nas comidas poden pasar factura, sobre todo aos niveis de colesterol. Estímase que durante estas festas os españois gañen de media entre dous e tres quilos de peso e poden incrementar os seus niveis de colesterol ata un 10%. Por iso hoxe achegamos algunhas solucións para manter a raia o colesterol, así coma as claves na súa prevención e tratamento e consellos para coidar a saúde no Nadal.

O descontrol no comer e o beber durante as festas pasan factura á saúde. E non só co aumento de peso, que se cifra entre dous e tres quilos de media, senón nun dos seus acompañantes habituais:o colesterol malo. Este é o colesterol que se une a unha lipoproteína de baixa densidade (LDL), encargada de transportar o colesterol desde o fígado a todas as células do organismo e, da mesma maneira, o que se deposita na parede das arterias, onde forma as temidas placas de ateroma.

Por este motivo, os excesos cometidos durante estes días de Nadal, con banquetes ricos en graxas e calorías, sen esquecer que é unha época propicia para os descoidos da medicación crónica, poden incrementar o risco cardiovascular. Segundo a Fundación Española do Corazón, FEC, nestas datas poden aumentar ata un 10% os niveis de colesterol. Ademais, consumir máis graxas saturadas durante uns días está asociado a un relaxamento que pode provocar a perda dos bos hábitos dietéticos establecidos durante o resto do ano e facer que, unha vez finalizadas as festas, se perpetúe unha pauta inadecuada de alimentación.

Aínda que os especialistas animan a desfrutar das comidas destas celebracións, hai que ser coidadosos para no levar un bo susto despois das festas. O mellor é ser consciente do que se inxire: non hai que comelo nin bebelo todo. Pero, como controlar o colesterol?

Controlar o colesterol
Manter a raia o colesterol é fácil. Basta con seguir unhas sinxelas pautas dietéticas para restrinxir a inxestión de graxa, sobre todo a saturada, que é un dos nutrientes que máis o incrementa.

- Antes de cociñar a carne de ave, é mellor quitar a pel. Se non é posible, retirala antes de comer. É un dos lugares onde máis se almacena este tipo de graxa.

- Evitar cociñar con manteiga ou nata e preferir o aceite de oliva, que é unha graxa cardiosaudable.

- Optar polos lácteos e derivados desnatados e polos queixos con baixo contido en graxa. Os lácteos enteiros e os queixos curados son moi ricos en graxas saturadas.

- Limitar ao máximo os embutidos, aperitivos salgados, salsas, bolos industriais e alimentos precociñados.

Os especialistas da FEC estiman que escoller de maneira adecuada os alimentos axuda a reducir ata un 50% a inxestión de colesterol e un 74% as graxas saturadas ao longo do día. Engaden que a vitamina C dalgunhas froitas (melón, fresas, kiwi e cítricos en xeral) e verduras (tomate, pemento, col e coliflor) ten un papel protector nas enfermidades cardiovasculares e que os lácteos con esterois vexetais axudan a reducir os niveis de colesterol.

Para previr e tratar o colesterol, hai dous puntos clave recoñecidos pola comunidade científica. Por un lado, está a adopción dunha alimentación equilibrada sen graxas saturadas, como a dieta mediterránea, onde a achega de graxa provén, basicamente, dos ácidos graxos monoinsaturados e poliinsaturados do peixe (sobre todo, azul) e o aceite de oliva. É importante non esquecer o papel que xogan as verduras, hortalizas e froitas, os legumes, os cereais (mellor integrais) e os froitos secos (ricos en fibras, vitaminas, minerais e antioxidantes).

Por outro lado, a práctica de exercicio físico aerobio (camiñar, nadar, correr...) de tres a cinco veces por semana, que ademais de axudar a manter un peso adecuado e a previr a obesidade, demostrou aumentar o colesterol bo (HDL) e diminuír a porción prexudicial, LDL. Realizar actividade física de intensidade moderada, como camiñar a bo ritmo, é beneficioso cando se practica durante polo menos 30 minutos a maior parte dos días. Porén, tal e como advirten desde a American Heart Association (AHA), a inactividade física contribúe ao desenvolvemento de obesidade, hipertensión arterial, baixos niveles de colesterol bo e diabetes, todos factores de risco cardiovasculares.

Ante un diagnóstico médico de colesterol e só se a dieta e o réxime de actividade física non achegan os resultados esperados, o médico establecerá tratamento farmacolóxico, que é distinto segundo o tipo de dislipemia que sufra a persoa (hipercolesterolemia, hipertrigliceridemia ou ambos).

Fonte: 20 minutos

Publicado en Novas

A Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición vén de publicar os resultados do Estudo Aladino 2013. Segundo este informe, o 43% dos nenos entre sete e oito anos padecen sobrepeso. Aínda que é un dato alarmante, a cifra é menor que en anos anteriores, producíndose unha tendencia á baixa.

A través da Estratexia NAOS, AECOSAN elaborou este estudo en base a unha mostra de 3.426 nenos e nenas de sete e oito anos de idade, representativa de todo o territorio nacional. Encádrase no sistema de vixilancia epidemiolóxica da obesidade infantil en Europa, no marco da Rexión Europea da OMS. A participación en dito sistema de vixilancia é un eixe clave do Observatorio da Nutrición e Estudo da Obesidade.

Os datos, se ben indican que o predominio do exceso de peso entre os máis pequenos segue sendo alta, mostran unha tendencia descendente nos últimos dous anos. O Estudo Aladino 2013 sinala que o sobrepeso infantil se estabilizou en torno ao 25%, pero cun lixeiro descenso, xa que no 2011 era do 26,2%. En canto ao predominio da obesidade infantil, en 2011 foi do 19,1%, fronte ao 18,4% de 2013. En suma, o exceso de peso afecta ao 43% dos escolares desta franxa de idade, cando fai dous anos a porcentaxe ascendía ao 45,3%. Isto supón un descenso de 2,3 puntos.

Dos posibles factores asociados á obesidade, os que se relacionaron de forma significativa son: non almorzar a diario, dispoñer de televisión ou DVD na habitación, ver a televisión durante máis de dúas horas diarias, durmir menos horas das recomendadas, ter pais fumadores (especialmente se fuman ámbolos dous), baixo nivel de ingresos económicos da familia e baixo nivel educativo dos pais.

A obesidade infantil segue sendo hoxe en día un importante problema de saúde pública, cuxo predominio aumenta a nivel mundial. En concreto, o predominio global de sobrepeso e obesidade en nenos de cero a cinco anos en 1990 era de 4,2 %, en 2010 de 6,7 % e a Organización Mundial da Saúde (OMS) estimou que en 2020 sería do 9,1 %. En España, segundo os datos do Estudo Aladino realizado en 2010 e 2011 en nenos de seis a nove anos de idade, e empregando as curvas de crecemento da OMS, o predominio de obesidade era do 18,3%.

Teresa Robledo, vocal asesor da Estratexia NAOS, considera que "aínda que as cifras seguen sendo importantes, esta tendencia debe animar a mirar cara o futuro e impulsarnos a redobrar esforzos para reverter definitivamente a tendencia crecente da obesidade infantil. É necesario combater a obesidade e, para iso, podemos realizar pequenos cambios nos nosos hábitos de vida. Se eliximos mellor o que comemos, se os produtos que consumimos son nutritivos e equilibrados, se facemos deporte e nos mantemos activos, a nosa saúde será mellor no presente e no futuro".

Fonte: Munideporte

Publicado en Novas
Xoves, 11 Decembro 2014 06:29

Ao colexio, mellor camiñando

Un estudo internacional sinala a necesidade de conciencie aos pais para que os seus fillos vaian andando ao colexio, e se implique á Administración para que desenvolva campañas entre os pais de modo que se promova o desprazamento activo polos seus beneficios para a saúde da xente nova.

O estudo, publicado na revista International Journal of Behavioral Nutrition and Physical Activity, é un traballo estadounidense, que conta coa participación de investigadores da Universidade de Granada (UGR), e onde participaron 1.219 nenos de entre 8 e 11 anos e 1.007 pais, pertencentes a 18 colexios distintos de Estados Unidos.

Os investigadores demostraron que é necesario realizar campañas para concienciar aos pais dos beneficios de que os seus fillos vaian andando ao colexio e, ademais, para traballar tamén a percepción sobre a seguridade dos camiños que os seus fillos deben seguir.

Asemade, recordan que numerosos traballos demostraron que desprazarse andando ao colexio é un comportamento que ten moios beneficios na saúde dos mozos. Por este motivo, os investigadores consideran importante coñecer que factores determinan o feito de que os adolescentes vaian ou non andando ao colexio, para promover dito hábito.

O obxectivo era analizar que factores determinan o que os nenos vaian ou non andando ao colexio, incluíndo factores sociodemográficos (raza e nivel socioeconómico); factores do ambiente físico (o clima e a calidade dos camiños ao colexio en canto a que sexan propicios para andar ou ir en bicicleta); as percepcións dos pais e dos fillos, atendendo as barreiras que impiden o desprazamento activo e ao apoio social de que haxa máis nenos veciños que vaian andando ao colexio.

Como apunta Palma Chillón Garzón, profesora do Departamento de Educación Física e Deportiva da UGR e autora principal do proxecto, a investigación mostra que as percepcións dos pais ante o feito de permitir ou non aos seus fillos que anden ao colexio son fundamentais neste comportamento.

"Por tanto, á luz dos nosos resultados debemos traballar en mellorar a percepción que os pais teñen respecto á seguridade dos camiños que os seus fillos utilizan para ir ao colexio, e eliminar así esta barreira paternal", conclúe.

Fonte: Europa Press

Publicado en Novas

As dores lumbares crónicas poderían previrse con exercicio físico regular. Así o declarou o doutor Frederic Font (Unidade de Cirurxía Vertebral do Hospital Universitario de Bellvitge). Os especialistas manifestan que esta enfermidade é un problema sanitario de primeira magnitude, sendo a segunda causa de baixa laboral en España. 

A dificultade do diagnóstico, a prevención da cronicidade, a abordaxe terapéutica integral e o manexo multidisciplinar son algúns dos retos pendentes para unha enfermidade cunha prevalencia moi elevada. Tanto é así que, tal e como indica a doutora Juana Sánchez, médico de familia e coordinadora do grupo de dor da Sociedade Española de Médicos Xerais e de Familia (SEMG), "só o arrefriado común supera á lumbalxia como causa de consulta en Atención Primaria".

Segundo datos da Sociedade de Medicina do Traballo, a lumbalxia xa é a segunda causa de baixa laboral en España actualmente. Ademais, trátase dun motivo moi frecuente de incapacidade e de dor crónica.

Segundo a doutora Sánchez, "estímase que a media de días de baixa por lumbalxia aguda é de aproximadamente 41 días ao ano. Ademais, cando un paciente está de baixa por lumbalxia máis de seis meses, a súa reincorporación ao posto laboral é menor do 50% e só dun 25% cando a baixa é maior dun ano. Por esta razón unha abordaxe precoz e, nos casos necesarios, multidisciplinar, melloraría o prognóstico desta patoloxía tan complexa e evitaría a cronificación".

Os principais factores de risco desta enfermidade son o sedentarismo, o sobrepeso e a obesidade, a vida laboral (aqueles traballos que levan carga e descarga) e os hábitos pouco saudables. Tamén cabe ter en conta as anomalías conxénitas e a idade avanzada, onde predominan os procesos dexenerativos.

Na cronificación, o máis importante é a inactividade física. Xoán Miguens (xefe de Rehabilitación da Área de Xestión Integrada de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras) indica que "é contraproducente. O repouso debe ser o menor posible. Ademais, en pacientes intervidos, está demostrado que o exercicio terapéutico de alta intensidade é máis efectivo que o de baixa intensidade". 

Frederic Font (xefe clínico da Unidade de Cirurxía Vertebral do Hospital Universitario de Bellvitge), afirma que "a principal prevención da dor lumbar é o exercicio. Antes, a maioría dos traballos contiñan un maior esforzo físico e non había tantos problemas de costas. Agora, a sociedade é máis sedentaria e iso é un factor de risco".

Un gran reto pendente na dor lumbar crónica é o diagnóstico, sobre todo ao ser un problema médico de primeira magnitude debido á súa alta prevalencia, pero ao tratarse dunha patoloxía complexa o seu diagnóstico exacto da causa da dor pode ser difícil. Ademais, na dor lumbar crónica interveñen moitos factores externos e internos que fan que, frecuentemente, a eficacia do tratamento poida non ser a esperada, segundo indican os expertos.

O plan terapéutico integral inclúe intervencións multidimensionais personalizadas e consensuadas co paciente para reducir a intensidade da dor, contemplando hábitos de vida activos e saudables, farmacoloxía, psicoloxía e rehabilitación. E é que a dor lumbar crónica é unha enfermidade que afecta a múltiples e distintas vertentes da vida do paciente. En canto á multidisciplinariedade, a doutora Sánchez explica que "o tratamento da dor é un deber de todos e a realidade é que deberíamos coordinarnos mellor os profesionais na súa abordaxe".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas

As persoas diagnosticadas con diabetes na mediana idade (50 anos) parecen ter un maior risco de ter problemas cognitivos e de memoria a medida que envellecen que aqueles con niveis de azucre en sangue máis saudables. O estudo, que se publica en Annals of Internal Medicine, achega máis información sobre a relación entre as dietas saudables e o deterioro cognitivo xa que, de acordo cos investigadores da Escola de Saúde Pública Bloomberg da Universidade Johns Hopkins (EEUU), a diabetes parece acelerar o envellecemento en case 5 anos. Por exemplo, unha persoa de 60 anos de idade con diabetes experimenta un deterioro cognitivo similar ao doutra sa con 65 anos.

Para ter un cerebro san aos 70 anos, comenta a investigadora Elizabeth Selvin «parece claro que debemos comer ben e facer exercicio aos 50». Segundo a experta, existe un deterioro cognitivo importante asociado coa diabetes, pre-diabetes e o mal control da glicosa en persoas con diabetes. "E sabemos como previr ou retrasar a diabetes asociada a este declive".

O estudo baseouse nos datos do Atherosclerosis Risk in Communities Study (ARIC), que en 1987 comezou a seguir a un grupo de 15.792 adultos de mediana idade. Os participantes foron analizados en catro veces entre 1987 e 1989 e outra vez entre 2011 e 2013.

Os expertos compararon o deterioro cognitivo asociado co envellecemento normal co observado nos participantes do ensaio. Desta forma viron que os pacientes con diabetes mal controlada presentaban un deterioro cognitivo dun 19% maior do esperado; e aínda que menor, tamén se apreciaba un maior declive neurolóxico naqueles que tiñan diabetes controlada e prediabetes.

Previr a diabetes
Os resultados subliñan a importancia de utilizar unha combinación de factores para previr a diabetes e, desa forma, manter o noso cerebro san durante a vellez: control de peso, exercicio e dieta saudable para previr a diabetes. Salvin sinala que incluso perdendo só entre o 5 e o 10% do peso corporal pódese evitar que alguén desenvolva diabetes. "Sabemos que o exceso de glicosa en sangue pode danar os tecidos e o sistema vascular, ademais de que a diabetes está asociada coa cegueira, o dano dos nervios das extremidades e a enfermidade renal".

E a pesar de que se pode controlar a diabetes con fármacos, exercicio e cambios na dieta, o primeiro obxectivo é a súa prevención. "Se podemos facer un mellor traballo na prevención da diabetes e o control da diabetes, pódese previr a progresión á demencia para moita xente. Incluso retrasar a demencia por uns poucos anos podería ter un grande impacto na poboación, a calidade de vida, os custos de atención e a saúde", sinala.

Enfermidade vascular
Os investigadores son cada vez máis conscientes da importancia de moitas outras causas de demencia, ademais da enfermidade de Alzhéimer, en particular da enfermidade vascular cerebral. "Existen moitas maneiras para reducir o impacto da enfermidade vascular cerebral: prevención ou o control da diabetes e a hipertensión, a redución do consumo de tabaco, o aumento de exercicio e melloras na dieta", afirma o coautor do trabajo, A. Richey Sharrett. "Sabendo que o risco de problemas cognitivos comeza coa diabetes e outros factores de risco na mediana idade, esta información pode ser un grande aliciente para os pacientes e os seus médicos para adoptar e manter prácticas saudables a longo prazo".

Fonte: ABC.es

Publicado en Novas

Vivir preto de zonas verdes pode baixar a prevalencia de sobrepeso/ obesidade entre o 11 e o 19%, sempre que se usen eses espazos, o que tamén reduce o tempo fronte a un televisor ou pantalla, segundo o estudo "Riscos e beneficios de área verdes para os nenos (Risks and benefits of green spaces for children)", realizado por CREAL, centro aliado ISGlobal. E a proximidade residencial aos bosques (áreas verdes maiores) asociouse cun 39% e un 25% de menor prevalencia relativa de tempo de pantalla excesivo e o sobrepeso/obesidade.

En contrapartida, o estudo dirixido polo investigador Payam Dadvand, tamén comprobou que vivir preto de parques aumenta a posibilidade de alerxias e ata un 60% de risco maior de padecer asma, mentres que facelo cerca de bosques non se asocia coa asma.

Para chegar a estas conclusións, os investigadores utilizaron datos, recollidos por medio de cuestionarios, de 3.178 nenos en idade escolar, entre 9 e 12 anos de idade, que viven en Sabadell, España. Tamén mediron o "verdor" circundante residencial coma media de diferenza normalizada obtida por satélite co Índice de Vexetación (NDVI) en distancias de 100, 250, 500 e 1.000 metros arredor de cada domicilio. A proximidade residencial aos espazos verdes definiuse se a vivenda estaba a uns 300 metros dun bosque ou un parque.

Fonte: elcorreo.com

Publicado en Novas

A Sociedade Española de Oncoloxía Médica e a SEEDO celebrou o 26 de novembro o Día da Loita contra a Obesidade en España. Segundo datos achegados por estas dúas entidades, o sobrepeso produce o 15% das mortes en pacientes con cancro. Recordaron que no noso país o 22,9% dos adultos sofre obesidade.

Este ano celebrouse co lema "Previr a obesidade prevén o cancro". A efeméride coincide coa publicación dunha extensa revisión científica que vincula de forma directa dous problemas de saúde pública de elevadas proporciones: o sobrepeso e/ou obesidade e o cancro.

Os especialistas móstranse alarmados debido a que o sobrepeso está implicado no 15% das mortes por cancro. Sosteñen que o 30% delas se poderían evitar con hábitos de vida saudables e que o 4% dos homes e o 7% das mulleres deben a súa enfermidade á obesidade.

Os efectos da comorbilidade son manifestos e urxe poñer freo á epidemia do século XXI porque, segundo as sociedades científicas implicadas, nunha década a súa influencia será superior aos efectos do tabaco. 

A obesidade é unha enfermidade crónica e de tendencia epidémica no mundo occidental. En España, o 22,9% da poboación adulta é obesa seguindo ol indicador do índice de masa corporal (IMC), porcentaxe que aumenta ata o 36% se se utiliza o perímetro da cintura para definila. É dicir, un de cada tres españois é obeso.

Entre as principais enfermidades asociadas á obesidade están a diabetes mellitus tipo 2, a hipertensión arterial, a enfermidade cardiovascular e o cancro.  A doutora Purificación Martínez de Icaya, membro da SEEDO, explicou que "se ben a relación entre obesidade e cancro se mantivo solapada nos últimos anos pola importancia das enfermidades cardiovasculares como o infarto de miocardio ou o accidente cerebro-vascular, actualmente emerxe con forza polas súas importantes repercusións tanto sanitarias, como económicas e sociais".

Ademais, o exceso de peso no momento do diagnóstico relacionouse tamén cun peor prognóstico. Por exemplo, no cancro de mama diagnosticado antes da menopausa, as mulleres obesas presentan un incremento da mortalidade do 75% en comparación coas mulleres cun peso normal no momento do diagnóstico. E nos homes, a obesidade pode ser un factor de risco asociado a un tipo de cancro de próstata máis agresivo, e con maior probabilidade de ter unha enfermidade máis estendida no momento do diagnóstico. 

O doutor Pedro Pérez, coordinador do Grupo de Traballo SEOM de Prevención e Diagnóstico Precoz, apuntou que "os datos dispoñibles apuntan a que a obesidade é un factor de peor prognóstico tamén en outros tipos de neoplasias, e incluso que, cando unha persoa superou con éxito unha primeira enfermidade neoplásica, ao ser obesa, ten maior número de probabilidades non só de recidivar, senón tamén de desenvolver un segundo proceso neoformativo nunha localización distinta á primeira".

O presidente da SEEDO, o doutor Felipe Casanueva, resaltou a transcendencia médico-científica que ten vincular de maneira directa obesidade e cancro. Aludiu "á preocupación das sociedades científicas organizadoras deste evento por propoñer políticas públicas, programas integrais e documentos de consenso que aborden a prevalencia da obesidade  e o cancro así como a importancia da nutrición como prevención".

Sobre isto, a doutora Pilar Garrido, presidenta da Sociedade Española de Oncoloxía Médica, destacou a importancia da colaboración que se está desenvolvendo conxuntamente coa SEEN e coa SEEDO: "Os especialistas sabemos que cada vez vai haber máis persoas con cancro debido á nosa maior esperanza de vida e aos nosos hábitos de saúde; por iso un dos grandes retos que temos as sociedades científicas é contribuír a modificar hábitos de vida, incluíndo previr e evitar a obesidade, que tanta influencia teñen no cancro e que, non obstante, é pouco coñecido pola poboación. Por tanto a concienciación é fundamental". 

Os especialistas da SEEDO e SEOM consideran que aínda queda moito por investigar na relación entre dieta e cancro: "É un feito probado que determinados nutrientes funcionan de escudo protector contra numerosas enfermidades oncolóxicas e outros, porén, favorecen o seu desenvolvemento ou dificultan o seu tratamento".

Segundo explica Manuel Puig Domingo, presidente da Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición, "están aínda por descubrir cales son os mecanismos que interveñen no incremento do risco de cancro de persoas obesas". Apuntou que "un deles poderían ser fenómenos de tipo epixenético, isto é, modificacións de xenes importantes no desenvolvemento de cancro, que poderían conducir a unha maior actividade dos mesmos e a unha maior frecuencia de ditos cancros e/ou unha maior agresividade dos mesmos".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 17