Practicar ioga mellora os factores de risco asociados coa enfermidade cardiovascular e podería ser un "tratamento potencialmente efectivo" para esta enfermidade. Asegúrao unha revisión sistemática de 37 ensaios controlados aleatorios con 2.768 suxeitos realizada por un equipo de investigadores dos Países Baixos e EEUU, que sinala que o ioga pode proporcionar os mesmos beneficios no control de factores de risco que actividades físicas tradicionais como montar en bicicleta ou camiñar a paso lixeiro.

"Este achado é significativo para persoas que non poden ou prefiren non realizar exercicio aerobio tradicional, porque aínda poderían lograr beneficios similares na redución do risco cardiovascular, explican nun artigo do European Journal of Preventive Cardiology.

Algúns estudos demostraron que o ioga resulta eficaz na mellora dos factores de risco cardiovasculares. Esta meta-análise avaliou esta evidencia e proporciona unha estimación realista da eficacia do ioga se se compara co exercicio e coa inactividade física. Os resultados mostraron que os factores de risco para a enfermidade cardiovascular melloraron máis naqueles que facían ioga que nos que non practicaban exercicio e, ademais, que o ioga tivo un efecto nestes riscos comparables a realizar actividade física tradicional.

Colesterol
Cando se comparou coa inactividade física, o ioga asociouse cunha melloría significativa en cada un dos resultados primarios dos factores de risco medidos: o índice de masa corporal reduciuse en 0,77 kg/m2; a presión arterial sistólica baixou 21 mm Hg; a lipoproteína de baixa densidade (colesterol malo) reduciuse en 12,14 mg/dl, e a lipoproteína de alta densidade (colesterol bo) aumentou en 3,20 mg/dl.

Tamén se apreciaron cambios significativos observados nas variables secundarias: o peso corporal reduciuse en 2,32 kg, a presión arterial diastólica en 4,9 mm Hg, o colesterol total en 18,48 mg/dl, e a frecuencia cardíaca en 27 latidos/min. Porén, non se encontraron melloras nos parámetros da diabetes (glicemia en xaxún e a hemoglobina glicosilada).

As melloras nos factores de risco (IMC, presión arterial, niveis de lípidos) foron significativas cando se utilizou o ioga xunto a medicación. Entre os pacientes con enfermidade coronaria existente, o ioga proporciona un beneficio estatisticamente significativo na redución do colesterol LDL cando se engade á medicación (estatinas e fármacos hipolipemiantes).

Menos estrés
En comparación co exercicio en si, viuse que o ioga proporcionaba efectos comparables sobre os factores de risco aos do exercicio aerobio. Os investigadores sinalan que isto podería ser a causa do impacto do ioga na redución do estrés, "que leva a un impacto positivo no estado neuroendocrino, metabólico e a función cardio-vagal".

As similitudes do efecto do ioga e do exercicio sobre os factores de risco cardiovasculares, din os investigadores, "suxiren que podería haber mecanismos comparables de funcionamento, con algúns posibles beneficios aerobios fisiolóxicos que se producen coa práctica do ioga e algún efecto de relaxación para reducir o estrés que ocorre co exercicio aerobio".

Segundo a autora principal, Myriam Hunink, do Centro Médico da Universidade Erasmus, en Rotterdam, e a Escola de Saúde Pública de Boston de Harvard, estes resultados indican que o ioga pode ser moi útil para reducir o risco e que a evidencia apoia a aceptabilidade do ioga para "os pacientes con menor tolerancia física, como aqueles con condicións cardíacas preexistentes, os anciáns ou aqueles con dolor musculoesquelética ou nas articulacións".

Os autores do traballo conclúen que o ioga ten o potencial de ser unha estratexia de tratamento e prevención rendible dado o seu baixo custo, ao non necesitar un equipo caro ou tecnoloxía, con potencial dunha maior adherencia e unha maior calidade de vida, ademais de ser accesible para grupos poboacionais máis grandes.

Fonte: ABC

Publicado en Novas

Chega a época do Nadal e os excesos nas comidas poden pasar factura, sobre todo aos niveis de colesterol. Estímase que durante estas festas os españois gañen de media entre dous e tres quilos de peso e poden incrementar os seus niveis de colesterol ata un 10%. Por iso hoxe achegamos algunhas solucións para manter a raia o colesterol, así coma as claves na súa prevención e tratamento e consellos para coidar a saúde no Nadal.

O descontrol no comer e o beber durante as festas pasan factura á saúde. E non só co aumento de peso, que se cifra entre dous e tres quilos de media, senón nun dos seus acompañantes habituais:o colesterol malo. Este é o colesterol que se une a unha lipoproteína de baixa densidade (LDL), encargada de transportar o colesterol desde o fígado a todas as células do organismo e, da mesma maneira, o que se deposita na parede das arterias, onde forma as temidas placas de ateroma.

Por este motivo, os excesos cometidos durante estes días de Nadal, con banquetes ricos en graxas e calorías, sen esquecer que é unha época propicia para os descoidos da medicación crónica, poden incrementar o risco cardiovascular. Segundo a Fundación Española do Corazón, FEC, nestas datas poden aumentar ata un 10% os niveis de colesterol. Ademais, consumir máis graxas saturadas durante uns días está asociado a un relaxamento que pode provocar a perda dos bos hábitos dietéticos establecidos durante o resto do ano e facer que, unha vez finalizadas as festas, se perpetúe unha pauta inadecuada de alimentación.

Aínda que os especialistas animan a desfrutar das comidas destas celebracións, hai que ser coidadosos para no levar un bo susto despois das festas. O mellor é ser consciente do que se inxire: non hai que comelo nin bebelo todo. Pero, como controlar o colesterol?

Controlar o colesterol
Manter a raia o colesterol é fácil. Basta con seguir unhas sinxelas pautas dietéticas para restrinxir a inxestión de graxa, sobre todo a saturada, que é un dos nutrientes que máis o incrementa.

- Antes de cociñar a carne de ave, é mellor quitar a pel. Se non é posible, retirala antes de comer. É un dos lugares onde máis se almacena este tipo de graxa.

- Evitar cociñar con manteiga ou nata e preferir o aceite de oliva, que é unha graxa cardiosaudable.

- Optar polos lácteos e derivados desnatados e polos queixos con baixo contido en graxa. Os lácteos enteiros e os queixos curados son moi ricos en graxas saturadas.

- Limitar ao máximo os embutidos, aperitivos salgados, salsas, bolos industriais e alimentos precociñados.

Os especialistas da FEC estiman que escoller de maneira adecuada os alimentos axuda a reducir ata un 50% a inxestión de colesterol e un 74% as graxas saturadas ao longo do día. Engaden que a vitamina C dalgunhas froitas (melón, fresas, kiwi e cítricos en xeral) e verduras (tomate, pemento, col e coliflor) ten un papel protector nas enfermidades cardiovasculares e que os lácteos con esterois vexetais axudan a reducir os niveis de colesterol.

Para previr e tratar o colesterol, hai dous puntos clave recoñecidos pola comunidade científica. Por un lado, está a adopción dunha alimentación equilibrada sen graxas saturadas, como a dieta mediterránea, onde a achega de graxa provén, basicamente, dos ácidos graxos monoinsaturados e poliinsaturados do peixe (sobre todo, azul) e o aceite de oliva. É importante non esquecer o papel que xogan as verduras, hortalizas e froitas, os legumes, os cereais (mellor integrais) e os froitos secos (ricos en fibras, vitaminas, minerais e antioxidantes).

Por outro lado, a práctica de exercicio físico aerobio (camiñar, nadar, correr...) de tres a cinco veces por semana, que ademais de axudar a manter un peso adecuado e a previr a obesidade, demostrou aumentar o colesterol bo (HDL) e diminuír a porción prexudicial, LDL. Realizar actividade física de intensidade moderada, como camiñar a bo ritmo, é beneficioso cando se practica durante polo menos 30 minutos a maior parte dos días. Porén, tal e como advirten desde a American Heart Association (AHA), a inactividade física contribúe ao desenvolvemento de obesidade, hipertensión arterial, baixos niveles de colesterol bo e diabetes, todos factores de risco cardiovasculares.

Ante un diagnóstico médico de colesterol e só se a dieta e o réxime de actividade física non achegan os resultados esperados, o médico establecerá tratamento farmacolóxico, que é distinto segundo o tipo de dislipemia que sufra a persoa (hipercolesterolemia, hipertrigliceridemia ou ambos).

Fonte: 20 minutos

Publicado en Novas

A Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición vén de publicar os resultados do Estudo Aladino 2013. Segundo este informe, o 43% dos nenos entre sete e oito anos padecen sobrepeso. Aínda que é un dato alarmante, a cifra é menor que en anos anteriores, producíndose unha tendencia á baixa.

A través da Estratexia NAOS, AECOSAN elaborou este estudo en base a unha mostra de 3.426 nenos e nenas de sete e oito anos de idade, representativa de todo o territorio nacional. Encádrase no sistema de vixilancia epidemiolóxica da obesidade infantil en Europa, no marco da Rexión Europea da OMS. A participación en dito sistema de vixilancia é un eixe clave do Observatorio da Nutrición e Estudo da Obesidade.

Os datos, se ben indican que o predominio do exceso de peso entre os máis pequenos segue sendo alta, mostran unha tendencia descendente nos últimos dous anos. O Estudo Aladino 2013 sinala que o sobrepeso infantil se estabilizou en torno ao 25%, pero cun lixeiro descenso, xa que no 2011 era do 26,2%. En canto ao predominio da obesidade infantil, en 2011 foi do 19,1%, fronte ao 18,4% de 2013. En suma, o exceso de peso afecta ao 43% dos escolares desta franxa de idade, cando fai dous anos a porcentaxe ascendía ao 45,3%. Isto supón un descenso de 2,3 puntos.

Dos posibles factores asociados á obesidade, os que se relacionaron de forma significativa son: non almorzar a diario, dispoñer de televisión ou DVD na habitación, ver a televisión durante máis de dúas horas diarias, durmir menos horas das recomendadas, ter pais fumadores (especialmente se fuman ámbolos dous), baixo nivel de ingresos económicos da familia e baixo nivel educativo dos pais.

A obesidade infantil segue sendo hoxe en día un importante problema de saúde pública, cuxo predominio aumenta a nivel mundial. En concreto, o predominio global de sobrepeso e obesidade en nenos de cero a cinco anos en 1990 era de 4,2 %, en 2010 de 6,7 % e a Organización Mundial da Saúde (OMS) estimou que en 2020 sería do 9,1 %. En España, segundo os datos do Estudo Aladino realizado en 2010 e 2011 en nenos de seis a nove anos de idade, e empregando as curvas de crecemento da OMS, o predominio de obesidade era do 18,3%.

Teresa Robledo, vocal asesor da Estratexia NAOS, considera que "aínda que as cifras seguen sendo importantes, esta tendencia debe animar a mirar cara o futuro e impulsarnos a redobrar esforzos para reverter definitivamente a tendencia crecente da obesidade infantil. É necesario combater a obesidade e, para iso, podemos realizar pequenos cambios nos nosos hábitos de vida. Se eliximos mellor o que comemos, se os produtos que consumimos son nutritivos e equilibrados, se facemos deporte e nos mantemos activos, a nosa saúde será mellor no presente e no futuro".

Fonte: Munideporte

Publicado en Novas

A obesidade pode reducir en ata 8 anos a expectativa de vida das persoas e en 19 os anos de vida sen enfermidades, segundo conclúe un estudo publicado na revista médica The Lancet. 

Un equipo do Instituto de investigación do centro de saúde da Universidade McGill de Montreal (Canadá), dirixido por Steven Glover, elaborou un modelo informático da incidencia de enfermidades segundo o peso, con datos extraídos do Estudo de nutrición e saúde nacional de EEUU. Os expertos calcularon o risco de contraer diabetes e enfermidades cardiovasculares para adultos de diferente peso e despois analizaron o efecto do sobrepeso e a obesidade nos anos de vida que perdían -e nos anos de vida sa perdidos- de adultos estadounidenses de entre 20 e 79 anos, comparado con persoas de peso normal.

Comprobaron que as persoas con sobrepeso (un índice de masa corporal, ou IMC, de 25) perdían de 0 a 3 anos de expectativa de vida, dependendo da súa idade e xénero. As persoas obesas (IMC de 30) perdían entre 1 e 6 anos, mentres que as moi obesas (IMC de 35) vían recortada a súa vida entre 1 e 8 anos, comparado con persoas cun IMC axustado á súa altura e dimensións. Considérase que un IMC por debaixo de 18,5 indica desnutrición ou algún problema de saúde, mentres que un superior a 25 indica sobrepeso. Por enriba de 30 hai obesidade leve, e por enriba de 40 hai obesidade elevada.

Diabetes e cardiopatías
"O noso modelo informático proba que a obesidade está asociada cun risco máis alto de desenvolver enfermidades cardiovasculares e diabetes que, de media, reducirán drasticamente a expectativa de vida da persoa e os seus anos de vida sa, sen estas enfermidades crónicas", explica Grover.

Segundo o seu estudo, o efecto do peso excesivo na perda de anos de vida é maior entre a xente nova de entre 20 e 29 anos, ascendendo a 19 anos de vida menos nos casos de obesidade extrema, e diminúe coa idade. O exceso de peso non só reduce a expectativa de vida, senón tamén os anos de vida sa, definidos neste estudo coma os anos sen enfermidades asociadas ao peso, coma a diabetes de tipo 2 e enfermidades cardiovasculares, apuntan os expertos.

"A pauta está clara -afirma Glover. Canto máis pesa unha persoa e canto máis nova é, maior é o efecto na súa saúde, pois ten máis anos por diante nos que os maiores riscos de saúde asociados coa obesidade poden ter un impacto negativo na súa vida", declara.

Segundo este especialista, estes datos son útiles para que as persoas obesas e os profesionais da saúde "poidan apreciar mellor a escala do problema e os beneficios dun estilo de vida máis san".

Fonte: ABC

Publicado en Novas

As dores lumbares crónicas poderían previrse con exercicio físico regular. Así o declarou o doutor Frederic Font (Unidade de Cirurxía Vertebral do Hospital Universitario de Bellvitge). Os especialistas manifestan que esta enfermidade é un problema sanitario de primeira magnitude, sendo a segunda causa de baixa laboral en España. 

A dificultade do diagnóstico, a prevención da cronicidade, a abordaxe terapéutica integral e o manexo multidisciplinar son algúns dos retos pendentes para unha enfermidade cunha prevalencia moi elevada. Tanto é así que, tal e como indica a doutora Juana Sánchez, médico de familia e coordinadora do grupo de dor da Sociedade Española de Médicos Xerais e de Familia (SEMG), "só o arrefriado común supera á lumbalxia como causa de consulta en Atención Primaria".

Segundo datos da Sociedade de Medicina do Traballo, a lumbalxia xa é a segunda causa de baixa laboral en España actualmente. Ademais, trátase dun motivo moi frecuente de incapacidade e de dor crónica.

Segundo a doutora Sánchez, "estímase que a media de días de baixa por lumbalxia aguda é de aproximadamente 41 días ao ano. Ademais, cando un paciente está de baixa por lumbalxia máis de seis meses, a súa reincorporación ao posto laboral é menor do 50% e só dun 25% cando a baixa é maior dun ano. Por esta razón unha abordaxe precoz e, nos casos necesarios, multidisciplinar, melloraría o prognóstico desta patoloxía tan complexa e evitaría a cronificación".

Os principais factores de risco desta enfermidade son o sedentarismo, o sobrepeso e a obesidade, a vida laboral (aqueles traballos que levan carga e descarga) e os hábitos pouco saudables. Tamén cabe ter en conta as anomalías conxénitas e a idade avanzada, onde predominan os procesos dexenerativos.

Na cronificación, o máis importante é a inactividade física. Xoán Miguens (xefe de Rehabilitación da Área de Xestión Integrada de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras) indica que "é contraproducente. O repouso debe ser o menor posible. Ademais, en pacientes intervidos, está demostrado que o exercicio terapéutico de alta intensidade é máis efectivo que o de baixa intensidade". 

Frederic Font (xefe clínico da Unidade de Cirurxía Vertebral do Hospital Universitario de Bellvitge), afirma que "a principal prevención da dor lumbar é o exercicio. Antes, a maioría dos traballos contiñan un maior esforzo físico e non había tantos problemas de costas. Agora, a sociedade é máis sedentaria e iso é un factor de risco".

Un gran reto pendente na dor lumbar crónica é o diagnóstico, sobre todo ao ser un problema médico de primeira magnitude debido á súa alta prevalencia, pero ao tratarse dunha patoloxía complexa o seu diagnóstico exacto da causa da dor pode ser difícil. Ademais, na dor lumbar crónica interveñen moitos factores externos e internos que fan que, frecuentemente, a eficacia do tratamento poida non ser a esperada, segundo indican os expertos.

O plan terapéutico integral inclúe intervencións multidimensionais personalizadas e consensuadas co paciente para reducir a intensidade da dor, contemplando hábitos de vida activos e saudables, farmacoloxía, psicoloxía e rehabilitación. E é que a dor lumbar crónica é unha enfermidade que afecta a múltiples e distintas vertentes da vida do paciente. En canto á multidisciplinariedade, a doutora Sánchez explica que "o tratamento da dor é un deber de todos e a realidade é que deberíamos coordinarnos mellor os profesionais na súa abordaxe".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas

Vivir preto de zonas verdes pode baixar a prevalencia de sobrepeso/ obesidade entre o 11 e o 19%, sempre que se usen eses espazos, o que tamén reduce o tempo fronte a un televisor ou pantalla, segundo o estudo "Riscos e beneficios de área verdes para os nenos (Risks and benefits of green spaces for children)", realizado por CREAL, centro aliado ISGlobal. E a proximidade residencial aos bosques (áreas verdes maiores) asociouse cun 39% e un 25% de menor prevalencia relativa de tempo de pantalla excesivo e o sobrepeso/obesidade.

En contrapartida, o estudo dirixido polo investigador Payam Dadvand, tamén comprobou que vivir preto de parques aumenta a posibilidade de alerxias e ata un 60% de risco maior de padecer asma, mentres que facelo cerca de bosques non se asocia coa asma.

Para chegar a estas conclusións, os investigadores utilizaron datos, recollidos por medio de cuestionarios, de 3.178 nenos en idade escolar, entre 9 e 12 anos de idade, que viven en Sabadell, España. Tamén mediron o "verdor" circundante residencial coma media de diferenza normalizada obtida por satélite co Índice de Vexetación (NDVI) en distancias de 100, 250, 500 e 1.000 metros arredor de cada domicilio. A proximidade residencial aos espazos verdes definiuse se a vivenda estaba a uns 300 metros dun bosque ou un parque.

Fonte: elcorreo.com

Publicado en Novas

A Sociedade Española de Oncoloxía Médica e a SEEDO celebrou o 26 de novembro o Día da Loita contra a Obesidade en España. Segundo datos achegados por estas dúas entidades, o sobrepeso produce o 15% das mortes en pacientes con cancro. Recordaron que no noso país o 22,9% dos adultos sofre obesidade.

Este ano celebrouse co lema "Previr a obesidade prevén o cancro". A efeméride coincide coa publicación dunha extensa revisión científica que vincula de forma directa dous problemas de saúde pública de elevadas proporciones: o sobrepeso e/ou obesidade e o cancro.

Os especialistas móstranse alarmados debido a que o sobrepeso está implicado no 15% das mortes por cancro. Sosteñen que o 30% delas se poderían evitar con hábitos de vida saudables e que o 4% dos homes e o 7% das mulleres deben a súa enfermidade á obesidade.

Os efectos da comorbilidade son manifestos e urxe poñer freo á epidemia do século XXI porque, segundo as sociedades científicas implicadas, nunha década a súa influencia será superior aos efectos do tabaco. 

A obesidade é unha enfermidade crónica e de tendencia epidémica no mundo occidental. En España, o 22,9% da poboación adulta é obesa seguindo ol indicador do índice de masa corporal (IMC), porcentaxe que aumenta ata o 36% se se utiliza o perímetro da cintura para definila. É dicir, un de cada tres españois é obeso.

Entre as principais enfermidades asociadas á obesidade están a diabetes mellitus tipo 2, a hipertensión arterial, a enfermidade cardiovascular e o cancro.  A doutora Purificación Martínez de Icaya, membro da SEEDO, explicou que "se ben a relación entre obesidade e cancro se mantivo solapada nos últimos anos pola importancia das enfermidades cardiovasculares como o infarto de miocardio ou o accidente cerebro-vascular, actualmente emerxe con forza polas súas importantes repercusións tanto sanitarias, como económicas e sociais".

Ademais, o exceso de peso no momento do diagnóstico relacionouse tamén cun peor prognóstico. Por exemplo, no cancro de mama diagnosticado antes da menopausa, as mulleres obesas presentan un incremento da mortalidade do 75% en comparación coas mulleres cun peso normal no momento do diagnóstico. E nos homes, a obesidade pode ser un factor de risco asociado a un tipo de cancro de próstata máis agresivo, e con maior probabilidade de ter unha enfermidade máis estendida no momento do diagnóstico. 

O doutor Pedro Pérez, coordinador do Grupo de Traballo SEOM de Prevención e Diagnóstico Precoz, apuntou que "os datos dispoñibles apuntan a que a obesidade é un factor de peor prognóstico tamén en outros tipos de neoplasias, e incluso que, cando unha persoa superou con éxito unha primeira enfermidade neoplásica, ao ser obesa, ten maior número de probabilidades non só de recidivar, senón tamén de desenvolver un segundo proceso neoformativo nunha localización distinta á primeira".

O presidente da SEEDO, o doutor Felipe Casanueva, resaltou a transcendencia médico-científica que ten vincular de maneira directa obesidade e cancro. Aludiu "á preocupación das sociedades científicas organizadoras deste evento por propoñer políticas públicas, programas integrais e documentos de consenso que aborden a prevalencia da obesidade  e o cancro así como a importancia da nutrición como prevención".

Sobre isto, a doutora Pilar Garrido, presidenta da Sociedade Española de Oncoloxía Médica, destacou a importancia da colaboración que se está desenvolvendo conxuntamente coa SEEN e coa SEEDO: "Os especialistas sabemos que cada vez vai haber máis persoas con cancro debido á nosa maior esperanza de vida e aos nosos hábitos de saúde; por iso un dos grandes retos que temos as sociedades científicas é contribuír a modificar hábitos de vida, incluíndo previr e evitar a obesidade, que tanta influencia teñen no cancro e que, non obstante, é pouco coñecido pola poboación. Por tanto a concienciación é fundamental". 

Os especialistas da SEEDO e SEOM consideran que aínda queda moito por investigar na relación entre dieta e cancro: "É un feito probado que determinados nutrientes funcionan de escudo protector contra numerosas enfermidades oncolóxicas e outros, porén, favorecen o seu desenvolvemento ou dificultan o seu tratamento".

Segundo explica Manuel Puig Domingo, presidente da Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición, "están aínda por descubrir cales son os mecanismos que interveñen no incremento do risco de cancro de persoas obesas". Apuntou que "un deles poderían ser fenómenos de tipo epixenético, isto é, modificacións de xenes importantes no desenvolvemento de cancro, que poderían conducir a unha maior actividade dos mesmos e a unha maior frecuencia de ditos cancros e/ou unha maior agresividade dos mesmos".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas

A Universidade Católica de Valencia vén de realizar un estudo sobre a actividade física en mulleres postmenopáusicas que padecen obesidade. As conclusións revelan que exercicio sen supervisión provoca unha alta taxa de abandono.

Esta investigación, dirixida polos doutores Carlos Abella e Juan Carlos Ferrer, centrouse en como afecta na súa calidade de vida a realización de actividade física regular. A finalidade era demostrar as vantaxes da súa práctica mediante este tipo de programas e advertir dos inconvenientes ao seguir programas de exercicio físico inadecuados.

Para iso utilizáronse parámetros antropométricos, factores de risco cardiovascular, perfil hormonal, calidade de vida, forza isométrica e resistencia aerobia. Seleccionouse e distribuíuse a 106 participantes en dous grupos. O primeiro deles con recomendacións por escrito de realización de exercicio durante 150 minutos por semana. O outro foi sometido ás indicacións dun programa de actividade física no medio domiciliario (PEFA), cunha duración total prevista de seis meses co obxectivo de mellorar a forza mediante exercicios con bandas elásticas e a capacidade aerobia mediante andainas.

O estudo revelou que aos seis meses de iniciar o programa, os resultados mostran unha perda de peso de 4,39 quilogramos no grupo de intervención PEFA, unha diminución do índice de masa corporal (IMC) de 1,87 quilogramos por metro cadrado e unha redución na porcentaxe de masa graxa do 1,92%. Polo contrario, os resultados no grupo control mostran unha ganancia de peso de 3,53 quilogramos, un deterioro do IMC de 1,49 quilogramos por metro cadrado e un aumento de 0,94% na porcentaxe de masa graxa.

En canto aos tests relacionados coa calidade de vida, tamén se detectou unha melloría no grupo de intervención PEFA: O test Euroqol mellorou en 0,313 puntos, a valoración subxectiva do estado de saúde mellorou nun 14,21% e o test de Rosenberg, en 4,7 puntos. O grupo de control, porén, non mostra resultados concluíntes con significación estatística.

García González tamén someteu os dous grupos a unha marcha de dous quilómetros para valorar a resistencia física aerobia e a exercicios contra resistencias con bandas elásticas para estudar os parámetros de forza en brazos e pernas. No grupo PEFA apréciase un aumento significativo de foza en membros inferiores e unha mellora non significativa no tempo empregado na marcha e na resposta cardíaca a dito esforzo e, polo contrario, no outro grupo non se obxectivan cambios destacables.

A investigación mostrou datos sobre a alta taxa de abandonos, xa que do total de participantes que iniciaron o exercicio físico produciuse un 29% de desercións. Por ese motivo, os investigadores recomendaron “clases con atención individualizada, chamadas telefónicas para aumentar a cumprimentación ou reunións para demostrar os resultados obtidos, entre outras".

Respecto aos custes da obesidade, calculouse que "supoñen entre un 2% e un 8% do gasto sanitario global, que en España ascende a un 6,9%, superando os 2.507 millóns de euros anuais". Os autores concluíron que "a estratexia óptima dun programa de adelgazamento consiste na combinación dunha restrición calórica moderada coa práctica regular e individualizada de exercicio físico".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
Mércores, 29 Outubro 2014 23:36

Ictus, previr é curar

O sedentarismo, o colesterol ou a hipertensión únense ao consumo de tabaco e ao sobrepeso coma axentes de risco que aumentan a probabilidade de padecer unha enfermidade que afecta sobre todo a persoas maiores, segundo Carmen Aleix, presidenta da Federación Española do Ictus (FEI).

A FEI considera que estas cifras poden reducirse diminuíndo o risco mediante o control do colesterol, a práctica do exercicio ou o abandono do tabaco, por iso o seu lema é "a prevención do ictus é a túa responsabilidade".

Esta concienciación persegue coma obxectivo coñecer os labores preventivos, identificar os sinais de aviso e saber como actuar para evitalo, segundo apunta a Sociedade Española de Neuroloxía (SEN).

Aínda que a prevención reduce as probabilidades de padecer un ictus, non se anula a posibilidade de que se poida producir un trastorno da circulación cerebral, o que pode ser consecuencia da interrupción do fluxo sanguíneo ou a rotura de unha arteria ou vena cerebral.

Tanto é así que unha investigación conxunta da Universidade de Girona e o Consorcio Sanitario de Terrassa, plasmada nun programa de rehabilitación, confirma que os pacientes afectados por un ictus recuperan a autonomía rapidamente se realizan exercicio físico.

Segundo informa a primeira destas institucións, os resultados son "excelentes" na medición da velocidade de deambulación dos pacientes, un parámetro importante por ser a capacidade de camiñar o que máis preocupa aos implicados no estudo.

Os afectados conseguen nunha porcentaxe moi elevada de casos volver a andar nun prazo de tres meses sen asistencia de terceiras persoas tanto para interiores coma exteriores.

A afectación neurolóxica dun ictus provoca perda de forza e de sensibilidade dun lado do corpo coa conseguinte diminución da condición física e unha fatiga intensa que xera dificultades para levar a cabo as actividades básicas da vida diaria.

O programa de rehabilitación baséase na actividade aerobia porque a súa práctica continua permite aumentar a resistencia muscular e a cardiorrespiratoria.

Fontes: ABC.es e Axencia Efe

Publicado en Novas

O 14,9% dos nenos de entre 3 e 5 anos ten sobrepeso e o 5,8% padece obesidade, segundo os últimos datos da Fundación Thao, presentados con motivo da publicación da Guía Pedagóxica THAO de actividade física para profesorado de educación física.

Trátase, tal e como comenta o responsable de avaliación e investigación da Fundación Thao, Santiago Gómez, dunha "epidemia" que, se ben non aumenta, mantense no tempo debido a que os responsables da súa loita non tiveron en conta "todos os condicionantes" que derivan en sobrepeso e obesidade entre a poboación infantil.

Neste sentido, Gómez recoñeceu que os programas de prevención non prestaron a importancia que ten o fomento do exercicio físico e da vida activa entre esta poboación, así como aos factores psicolóxicos e sociais que o rodean.

Ademais, lamentou que as campañas estiveran dirixidas aos centros escolares e non tanto ás familias que, "ao final", son as responsables dos hábitos de vida dos menores. Do mesmo xeito, abundou na importancia de que os programas de prevención da obesidade infantil se realicen tamén desde os 0 aos 3 anos.

"É clave avanzar nestas estratexias canto antes para cambiar a epidemioloxía do sobrepeso e a obesidade na poboación infantil", afirmou o experto, para informar de que a Fundación Thao puxo en marcha un programa para favorecer o estilo de vida saudable entre os nenos e as súas familias.

Guía pedagóxica
De feito, a guía enmárcase dentro deste programa que leva por lema "A crecer con bo ritmo! Aprende a darlle ritmo á túa saúde, mellor se é en compañía!", realizada co apoio do Instituto DKV da Vida Saudable, para promover a mellora da saúde e a vida da poboación mediante a divulgación de información e formación orientada a inculcar hábitos saudables.

En concreto, o manual presentado ten como obxectivo facilitar aos educadores ferramentas para ensinar e mostrar aos nenos conceptos básicos sobre actividade física, co fin de que tomen conciencia da súa importancia, así como dos beneficios que lles achegan.

"Queremos que a clase incorpore o valor da saúde e que os profesores de educación física sexan referente da saúde nos colexios", recalcou o especialista da Fundación Thao. A guía vai a distribuírse en 70 municipios de España.

Dito isto, Gómez informou de que o traballo foi confeccionado en torno ao concepto do xogo polo seu valor educativo. "Se os nenos se divirten interiorizan mellor este hábito. Por iso, na guía propoñemos xogos que vinculan a alimentación mediante o desenvolvemento motriz", sinalou.

Finalmente, o especialista asegurou que a guía pode ser utilizada tamén polas asociacións de pais co obxectivo de promover este tipo de actividades fóra da franxa escolar.

Fonte: La Opinión A Coruña

Publicado en Novas
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 12