A Universidade Católica de Valencia vén de realizar un estudo sobre a actividade física en mulleres postmenopáusicas que padecen obesidade. As conclusións revelan que exercicio sen supervisión provoca unha alta taxa de abandono.

Esta investigación, dirixida polos doutores Carlos Abella e Juan Carlos Ferrer, centrouse en como afecta na súa calidade de vida a realización de actividade física regular. A finalidade era demostrar as vantaxes da súa práctica mediante este tipo de programas e advertir dos inconvenientes ao seguir programas de exercicio físico inadecuados.

Para iso utilizáronse parámetros antropométricos, factores de risco cardiovascular, perfil hormonal, calidade de vida, forza isométrica e resistencia aerobia. Seleccionouse e distribuíuse a 106 participantes en dous grupos. O primeiro deles con recomendacións por escrito de realización de exercicio durante 150 minutos por semana. O outro foi sometido ás indicacións dun programa de actividade física no medio domiciliario (PEFA), cunha duración total prevista de seis meses co obxectivo de mellorar a forza mediante exercicios con bandas elásticas e a capacidade aerobia mediante andainas.

O estudo revelou que aos seis meses de iniciar o programa, os resultados mostran unha perda de peso de 4,39 quilogramos no grupo de intervención PEFA, unha diminución do índice de masa corporal (IMC) de 1,87 quilogramos por metro cadrado e unha redución na porcentaxe de masa graxa do 1,92%. Polo contrario, os resultados no grupo control mostran unha ganancia de peso de 3,53 quilogramos, un deterioro do IMC de 1,49 quilogramos por metro cadrado e un aumento de 0,94% na porcentaxe de masa graxa.

En canto aos tests relacionados coa calidade de vida, tamén se detectou unha melloría no grupo de intervención PEFA: O test Euroqol mellorou en 0,313 puntos, a valoración subxectiva do estado de saúde mellorou nun 14,21% e o test de Rosenberg, en 4,7 puntos. O grupo de control, porén, non mostra resultados concluíntes con significación estatística.

García González tamén someteu os dous grupos a unha marcha de dous quilómetros para valorar a resistencia física aerobia e a exercicios contra resistencias con bandas elásticas para estudar os parámetros de forza en brazos e pernas. No grupo PEFA apréciase un aumento significativo de foza en membros inferiores e unha mellora non significativa no tempo empregado na marcha e na resposta cardíaca a dito esforzo e, polo contrario, no outro grupo non se obxectivan cambios destacables.

A investigación mostrou datos sobre a alta taxa de abandonos, xa que do total de participantes que iniciaron o exercicio físico produciuse un 29% de desercións. Por ese motivo, os investigadores recomendaron “clases con atención individualizada, chamadas telefónicas para aumentar a cumprimentación ou reunións para demostrar os resultados obtidos, entre outras".

Respecto aos custes da obesidade, calculouse que "supoñen entre un 2% e un 8% do gasto sanitario global, que en España ascende a un 6,9%, superando os 2.507 millóns de euros anuais". Os autores concluíron que "a estratexia óptima dun programa de adelgazamento consiste na combinación dunha restrición calórica moderada coa práctica regular e individualizada de exercicio físico".

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas
Mércores, 29 Outubro 2014 23:36

Ictus, previr é curar

O sedentarismo, o colesterol ou a hipertensión únense ao consumo de tabaco e ao sobrepeso coma axentes de risco que aumentan a probabilidade de padecer unha enfermidade que afecta sobre todo a persoas maiores, segundo Carmen Aleix, presidenta da Federación Española do Ictus (FEI).

A FEI considera que estas cifras poden reducirse diminuíndo o risco mediante o control do colesterol, a práctica do exercicio ou o abandono do tabaco, por iso o seu lema é "a prevención do ictus é a túa responsabilidade".

Esta concienciación persegue coma obxectivo coñecer os labores preventivos, identificar os sinais de aviso e saber como actuar para evitalo, segundo apunta a Sociedade Española de Neuroloxía (SEN).

Aínda que a prevención reduce as probabilidades de padecer un ictus, non se anula a posibilidade de que se poida producir un trastorno da circulación cerebral, o que pode ser consecuencia da interrupción do fluxo sanguíneo ou a rotura de unha arteria ou vena cerebral.

Tanto é así que unha investigación conxunta da Universidade de Girona e o Consorcio Sanitario de Terrassa, plasmada nun programa de rehabilitación, confirma que os pacientes afectados por un ictus recuperan a autonomía rapidamente se realizan exercicio físico.

Segundo informa a primeira destas institucións, os resultados son "excelentes" na medición da velocidade de deambulación dos pacientes, un parámetro importante por ser a capacidade de camiñar o que máis preocupa aos implicados no estudo.

Os afectados conseguen nunha porcentaxe moi elevada de casos volver a andar nun prazo de tres meses sen asistencia de terceiras persoas tanto para interiores coma exteriores.

A afectación neurolóxica dun ictus provoca perda de forza e de sensibilidade dun lado do corpo coa conseguinte diminución da condición física e unha fatiga intensa que xera dificultades para levar a cabo as actividades básicas da vida diaria.

O programa de rehabilitación baséase na actividade aerobia porque a súa práctica continua permite aumentar a resistencia muscular e a cardiorrespiratoria.

Fontes: ABC.es e Axencia Efe

Publicado en Novas

O 14,9% dos nenos de entre 3 e 5 anos ten sobrepeso e o 5,8% padece obesidade, segundo os últimos datos da Fundación Thao, presentados con motivo da publicación da Guía Pedagóxica THAO de actividade física para profesorado de educación física.

Trátase, tal e como comenta o responsable de avaliación e investigación da Fundación Thao, Santiago Gómez, dunha "epidemia" que, se ben non aumenta, mantense no tempo debido a que os responsables da súa loita non tiveron en conta "todos os condicionantes" que derivan en sobrepeso e obesidade entre a poboación infantil.

Neste sentido, Gómez recoñeceu que os programas de prevención non prestaron a importancia que ten o fomento do exercicio físico e da vida activa entre esta poboación, así como aos factores psicolóxicos e sociais que o rodean.

Ademais, lamentou que as campañas estiveran dirixidas aos centros escolares e non tanto ás familias que, "ao final", son as responsables dos hábitos de vida dos menores. Do mesmo xeito, abundou na importancia de que os programas de prevención da obesidade infantil se realicen tamén desde os 0 aos 3 anos.

"É clave avanzar nestas estratexias canto antes para cambiar a epidemioloxía do sobrepeso e a obesidade na poboación infantil", afirmou o experto, para informar de que a Fundación Thao puxo en marcha un programa para favorecer o estilo de vida saudable entre os nenos e as súas familias.

Guía pedagóxica
De feito, a guía enmárcase dentro deste programa que leva por lema "A crecer con bo ritmo! Aprende a darlle ritmo á túa saúde, mellor se é en compañía!", realizada co apoio do Instituto DKV da Vida Saudable, para promover a mellora da saúde e a vida da poboación mediante a divulgación de información e formación orientada a inculcar hábitos saudables.

En concreto, o manual presentado ten como obxectivo facilitar aos educadores ferramentas para ensinar e mostrar aos nenos conceptos básicos sobre actividade física, co fin de que tomen conciencia da súa importancia, así como dos beneficios que lles achegan.

"Queremos que a clase incorpore o valor da saúde e que os profesores de educación física sexan referente da saúde nos colexios", recalcou o especialista da Fundación Thao. A guía vai a distribuírse en 70 municipios de España.

Dito isto, Gómez informou de que o traballo foi confeccionado en torno ao concepto do xogo polo seu valor educativo. "Se os nenos se divirten interiorizan mellor este hábito. Por iso, na guía propoñemos xogos que vinculan a alimentación mediante o desenvolvemento motriz", sinalou.

Finalmente, o especialista asegurou que a guía pode ser utilizada tamén polas asociacións de pais co obxectivo de promover este tipo de actividades fóra da franxa escolar.

Fonte: La Opinión A Coruña

Publicado en Novas
Sábado, 18 Outubro 2014 18:33

O exercicio físico e o cancro

O cancro de mama non se pode previr, porén estudos recentes parecen demostrar que o risco de padecer cancro de mama pode reducirse realizando exercicio físico de forma regular (polo menos 4 horas á semana), evitando o sobrepeso e a obesidade tras a menopausa e o consumo regular de alcohol.

O movemento implica un aumento das necesidades de enerxía, fundamentalmente a nivel muscular, pero tamén noutros órganos coma o sistema cardiovascular, sistema nervioso, respiratorio, metabólico e outros. Para responder a esta maior demanda de enerxía, póñense en marcha e actívanse a maior parte dos sistemas: o cardiovascular, para bombear e transportar máis sangue; o respiratorio, para tomar maior cantidade de osíxeno que logo o sangue transporte ata os músculos; o metabólico, para achegar os nutrientes (hidratos de carbono e/ou graxas) necesarios aos músculos; así coma o sistema nervioso e hormonal que se encargan de coordinar todos estes procesos.

Este estímulo sobre cada órgano e sistema ligado ao exercicio fai que a medio prazo se produzan adaptacións que melloran o seu funcionamento e capacidade. Durante o exercicio gástase enerxía e modifícase a función da maioría dos sistemas. Na recuperación restablécese o equilibrio e incluso chega a mellorar a súa función segundo se repite o adestramento. Todos coñecemos que en bioloxía hai un principio básico: "todo órgano ou sistema que non se estimula ou utiliza atrófiase", e neste sentido, o exercicio físico é un claro exemplo deste modo de comportamento.

A práctica regular de exercicio físico (entre 3 e 5 veces por semana) promove efectos beneficiosos para a saúde en xeral e tamén para as defensas inmunolóxicas fronte ao cancro.

- Efectos sobre a saúde en xeral.
- Reduce o risco relativo de mortalidade por calquera causa.
- Axuda a manter o peso ideal, reducindo o peso graxo e aumentando o muscular.
- Reduce os niveis de presión arterial.
- Mellora a función do sistema cardiovascular.
- Axuda a previr a osteoporose e a retrasar a artrose.
- Reduce a incidencia de molestias de costas.
- Axuda a previr a diabetes tipo 2.
- Mellora a autoestima.
- Reduce a incidencia de depresións.
- Combate os efectos do envellecemento.
- Efectos sobre saúde oncolóxica/inmunolóxica.

Os exercicios de intensidade aerobia (suave-moderada) son os que máis potencian a función do sistema inmunolóxico e con baixo impacto.

Fonte: AECC

Publicado en Novas

Ter sobrepeso ou ser obeso pode acelerar o proceso de envellecemento do fígado. Acábao de ver un equipo da Universidade de California-UCLA (EEUU) despois de analizar unha serie de biomarcadores hepáticos no tecido hepático de 137 individuos. Os resultados, que se publican en PNAS, poden explicar por que as persoas con sobrepeso ou obesidade teñen máis complicacións de saúde e unha maior taxa de cancro de fígado.

Debido a que as persoas obesas teñen un maior risco de moitas enfermidades relacionadas coa idade, os investigadores cren que é unha hipótese plausible que a obesidade aumente a idade biolóxica dalgúns tecidos e tipos de células. Porén, ata agora foi difícil detectar este efecto de envellecemento acelerado porque non se sabía como avaliar a idade do tecido. Agora, os investigadores de UCLA utilizaron un biomarcador de envellecemento, coñecido como "reloxo epixenético", para descubrir por primeira vez que a obesidade acelera en gran medida o envellecemento do fígado.

Grazas á colaboración do equipo de UCLA de Steve Horvath e o de Jochen Hampe, do Hospital Universitario de Dresden (Alemaña) viuse que o sobrepeso pode impactar negativamente nos tecidos humanos. "Este é o primeiro estudo que avalía o efecto do peso corporal nas idades biolóxicas nunha variedade de tecidos humanos -sinala Horvath-. Dada a epidemia de obesidade no mundo occidental, os resultados deste estudo son de gran relevancia para a saúde pública".

Reloxo do envellecemento
O "reloxo do envellecemento" utiliza un mecanismo de tempo previamente descoñecido no corpo para medir con precisión a idade de diversos órganos, tecidos e tipos de células. En concreto, os investigadores centráronse nun proceso chamado metilación de orixe natural, unha modificación química da molécula de ADN.

Así avaliaron a idade biolóxica de varios tecidos e viron que, nos suxeitos delgados, o "reloxo epixenético" mostraba a mesma dos tecidos e a súa idade cronolóxica. Porén, observaron que os tecidos do fígado dos suxeitos obesos tiñan unha idade biolóxica superior á esperada.

En concreto, os investigadores analizaron case 1.200 mostras de tecidos humanos, incluíndo 140 mostras de fígado, para estudar a relación entre a aceleración da idade epixenética e o peso corporal. E mentres que a obesidade non afecta á idade epixenética de graxa, músculo ou tecido sanguíneo, si o fai na idade epixenética do fígado: esta aumentaba en 3,3 anos por cada 10 unidades de índice de masa corporal (IMC) (o IMC é unha medida de asociación entre o peso e a talla que clasifica ás persoas desde 'por debaixo de peso' ata 'obesos').

Ademais, o estudo tamén encontrou que a perda rápida de peso inducida pola cirurxía bariátrica non reverteu o envellecemento acelerado, polo menos a curto prazo.

Horvath e o seu equipo queren determinar se é posible previr o envellecemento epixenético prematuro do tecido hepático en persoas con obesidade co fin de reducir o risco de diabetes e cancro de fígado. "Os resultados apoian a hipótese de que a obesidade se asocia con efectos acelerados de envellecemento e subliñan, unha vez máis, a importancia de manter un peso saudable".

Fonte: ABC.es

Publicado en Novas

Un estudo elaborado polo Hospital Xeral de Massachusetts (EEUU) indica que ter irmáns con sobrepeso é un factor clave para padecer obesidade, máis que se a teñen os pais. As probabilidades varían en función do número de nenos que residan no fogar, así coma do seu sexo. O exercicio é indispensable para previlo.

Este traballo, publicado na revista American Journal of Preventive Medicine, foi levado a cabo por investigadores do Hospital Xeral de Massachusetts, a Universidade de Cornell e a Universidade de Duke. Os datos obtidos parecen contradicir as teorías que aseguran que os nenos con pais obesos teñen unha maior probabilidade de selo tamén. Tras entrevistar a máis de 10.244 adultos, os expertos encontraron que a probabilidade de obesidade infantil variaba en función do número de nenos que vivían no fogar, así como do seu sexo.

Segundo o estudo, nun fogar onde só haxa un neno, a probabilidade de que este sexa obeso é 2,2 veces maior se un dos pais tamén o é. Porén, en familias con dous fillos, os datos mostraron unha relación máis forte da obesidade entre irmáns. Así, os nenos maiores nestes fogares, nos que ademais había un pai obeso, eran 2,3 veces máis propensos a ter sobrepeso, pero esta cifra sobe ata 5,4 cando hai irmáns con sobrepeso. Se o neno é o menor nunha familia de dous irmáns, a obesidade dos pais non é relevante, pero cando hai un irmán maior, a obesidade está asociada cun incremento de ata 5,6 veces.

Mark C. Pachucki, membro do Hospital Xeral de Massachusetts, indicou que "o ambiente familiar exerce unha forte influencia sobre a saúde infantil. Porén, a maioría das investigacións centráronse na conexión entre a obesidade paterna e a súa descendencia ou entre irmáns. Pero neste traballo, foise máis lonxe ao relacionar todos os factores familiares. Así, vimos que a obesidade dos irmáns parece ser máis importante que a dos pais". Comenta, ademais, que dita relación é "independente dunha serie de factores socioeconómicos e demográficos, condutas de saúde e o estado xeral de saúde familiar".

Os datos tamén revelaron unha relación entre o xénero e o risco de obesidade. Nos fogares cun único fillo, as nenas eran menos propensas a ser obesas que os rapaces. O mesmo ocorreu tamén en familias con dous descendentes.

Os investigadores conclúen que os nenos máis pequenos poden ser particularmente susceptibles á influencia dun irmán maior, sobre todo se é do mesmo sexo: "Vimos que o risco de obesidade nos nenos máis novos das familias con dous fillos é 11,4 veces maior se teñen un irmán maior; pero, se o maior é unha nena, a probabilidade de ser obeso é só de 6,6 veces. E, se hai dúas nenas na familia, o risco és de 8,6 veces, mentres que se o irmán maior é un rapaz e o menor é un nena, entón non inflúe na probabilidade de ter sobrepeso".

O traballo recoñece tamén que o exercicio físico e a dieta desempeñan un papel clave na prevención da obesidade. 

Mentres que os autores fan fincapé en que se necesita máis investigación sobre a obesidade na contorna familiar, este novo estudo ofrece datos clave que serán beneficiosos na loita contra a obesidade infantil. Pachucki concluíu que "debido a que é un estudo transversal, non podemos afirmar que sexan estes irmáns os que están causando a obesidade. A pesar diso, os nosos resultados son consistentes con investigacións que mostran que os irmáns tenden a comer por igual e teñen niveis similares de actividade física". Considerou que esta información pode ser importante á hora de deseñar campañas de prevención da obesidade.

Fonte: Munideporte.com

Publicado en Novas

A Clínica Mayo (Estados Unidos) publicou dez técnicas para incorporar a actividade física á vida diaria e a xornada laboral de forma sinxela. O obxectivo é eliminar o exceso de sedentarismo entre os seus pacientes para lograr previr enfermidades non transmisibles como a hipertensión, a obesidade ou as afeccións cardiovasculares.

Os facultativos expoñen que se, a pesar de facer o posible por buscar tempo para a actividade física, este obxectivo se converte nunha meta de difícil alcance ¿por que non facer exercicio mentres se está traballando?

As técnicas que se expoñen son:
- Comezar co desprazamento ao traballo: camiñar ou ir en bicicleta. Se se viaxa en autobús ou metro, baixarse unhas paradas antes e facer camiñando o resto do traxecto. Se se conduce ata a oficina, aparcar máis lonxe. No edificio utilizar as escaleiras en lugar do ascensor.

- Levantarse e traballar: estar de pé supón maior gasto calórico que estar sentado. Buscar formas de levantarse da cadeira, falar por teléfono mentres se camiña, deixar o correo electrónico ou as mensaxes instantáneas e desprazarse para comentar cos compañeiros os asuntos laborais.

- Facer exercicio nos descansos: en vez de quedar falando mentres se toma un café, realizar unha andaina a paso rápido ou algúns estiramentos suaves. 

- Levar un balón de exercicio ao traballo: pensar cambiar a cadeira de escritorio por un balón de estabilidade ou exercicio, inflado con firmeza sempre que se poida encontrar o equilibrio con seguridade sobre o balón. O equilibrio mellorará e tonificaranse os músculos centrais mentres se está sentado fronte ao escritorio. Utilizar o balón de exercicio para sentarse en "cuclillas" apoiado na parede ou para realizar outros exercicios durante o día.

- Gardar material de exercicio no traballo: almacenar cintas de resistencia, cordas para facer estiramentos ou tubos que ofrecen resistencia similar ás pesas cando se tira delas, ou pequenas pesas de mano nos caixóns do escritorio ou as taquillas. Pódese practicar exercicio cos brazos entre reunións ou tarefas.

- Unir forzas: organizar un grupo para camiñar na hora da comida e desfrutar cos compañeiros que tamén queiran facer algo máis de exercicio. Pódense encontrar apoios entre os compañeiros para realizar exercicio regular e animarse cando os ánimos decaian.

- Reunións en movemento: cando sexa práctico, fixar reunións que se poidan realizan durante un paseo. Pódense levar a cabo dentro do edificio se o tempo non acompaña a saír ao exterior.

- Aumentar o ritmo: se o traballo implica camiñar, facelo máis rápido. Canto máis se camiñe e con maior velocidade se faga, maiores serán os beneficios.

- Se se viaxa por traballo, planificalo por adiantado: se se está esperando nun aeroporto, poden collerse as maletas e dar unha rápida andaina. Elixir un hotel que teña un espazo para facer exercicio, como cintas para camiñar, máquinas de pesas ou unha piscina, ou levar consigo o equipamento. Unha comba e unhas cintas de resistencia son fáciles de incluír na equipaxe de man. Por suposto, pódense practicar exercicios anaerobios ou abdominais.

- Probar un escritorio con cinta andadora integrada: se se está listo para pasar a un nivel máis avanzado, poderíase expoñer este método que supón camiñar mentres se traballa. Se se pode colocar de forma confortable e segura a superficie de traballo sobre unha cinta andadora, cunha pantalla de ordenador nunha superficie fixa, un teclado sobre a mesa ou un escritorio vertical poderíase realizar actividade física mentres se desempeña o traballo.

Os investigadores da Clínica Mayo estiman que os empregados de oficina con sobrepeso que substitúen o tempo de ordenador sentados, por tempo no ordenador camiñando entre dúas a tres horas ao día poderían perder entre 20 e 30 quilogramos nun ano. "O ritmo non ten que ser necesariamente lixeiro, nin andar ata suar. Porén, canto máis rápido se camiñe máis calorías se gastarán", conclúen. 

Fonte: Munideporte.com 

Publicado en Novas

A Asociación Española de Pediatría (AEP) recorda que o inicio do curso escolar e a volta á rutina é un momento idóneo para incorporar hábitos saudables na vida dos nenos, "que lles axuden a crecer sans". E é que a etapa escolar "é unha das máis importantes do desenvolvemento infantil, xa que tanto as súas habilidades intelectuais como sociais e físicas están en pleno crecemento", remarcan os pediatras, que realizan aos padres as seguintes recomendacións:

- Unha hora de exercicio ao día, como mínimo. O coordinador do grupo de traballo de Actividade Física da AEP, Gerardo Rodríguez, destaca que "unha actividade física adecuada relaciónase cun mellor rendemento escolar e cun mellor estado anímico dos nenos". Ademais, prevén o sobrepeso e as enfermidades cardiometabólicas no futuro. Por iso recomenda "un mínimo dunha hora diaria de actividade física moderada-intensa". As actividades extraescolares deportivas -especialmente ao aire libre-, os paseos en familia e reducir as horas de consumo de televisión e fronte ao ordenador son formas de aumentar o exercicio físico dunha maneira divertida.

- Entre nove e once horas diarias de sono. A AEP insiste en que os nenos en idade escolar deben durmir entre 9 e 11 horas, como mínimo. "Está demostrado que unha correcta hixiene do sono favorece a aprendizaxe, a asimilación de experiencias e o crecemento", subliñan. Por esta razón "hai que acostumar os nenos á rutina do sono escolar o antes posible", indica o doutor Rodríguez. Para que a adaptación sexa progresiva, recoméndase que un par de semanas antes de volver ao cole se acostume os niños a deitarse cedo e seguir os horarios escolares.

- Alimentación: imprescindible almorzar. Tras os hábitos alimenticios máis relaxados do verán, é importante volver a controlar de cerca a rutina alimentaria dos nenos, recordan os pediatras. En primeiro lugar, o almorzo é parte clave da alimentación do neno e debe cubrir o 25% das necesidades calóricas diarias. Para que sexa completo debe incluír lácteos, cereais e froita. Ademais, se o neno come no colexio, débese revisar o menú do comedor escolar para planificar, tamén, a alimentación de casa. "Hai que ser proactivos na alimentación dos nosos fillos e saber que comen no colexio para ofrecerlles unha alimentación equilibrada", aconsella o doutor Rodríguez. Tamén recomenda deixar de lado os bolos industriais e "aproveitar a media mañá ou a hora da merenda para incluír froita na dieta en forma de pezas enteiras, non de zume".

- Mochila. Os pediatras insisten en que a mochila escolar, que acompañará aos nenos durante todo o curso, non debe ser elixida ao azar. "Son recomendables as que teñen correas anchas e acolchadas, e hai que recordar que o seu peso non debe superar nunca o 10 ou o 15% do peso corporal do pequeno", sinalan. Rodríguez engade que "hai que evitar que o neno cargue con peso innecesario". Os carriños son unha boa opción, ao igual que axudar o neno a cargar coa mochila se esta é demasiado pesada.

A presidenta da sección de Psicoloxía Educativa do Colexio Oficial de Psicólogos de Galicia, Manuela del Palacio, aconsella aos pais "prestar moita atención aos nenos e intentar que falen da súa experiencia na aula durante os primeiros días de clase". "A comunicación é, sempre, fundamental", recalca Del Palacio. "É imprescindible que fomenten o interese dos seus fillos por contarlles cousas e que confíen neles", insiste esta especialista, quen aproveita o inminente inicio do curso escolar para recomendar, tamén, aos proxenitores, "que non sobrecarguen" os pequenos "con actividades extraescolares" que poidan "afectar ao seu rendemento escolar".

Fonte: La Opinión de A Coruña

Publicado en Novas

A obesidade durante o embarazo ten graves consecuencias para a nai ao longo da súa vida xa que, segundo un estudo presentado no Congreso Europeo de Cardioloxía (ESC, nas súas siglas en inglés) que se está celebrando en Barcelona, aumentan tanto as probabilidades de morte prematura como de padecer unha enfermidade cardiovascular máis adiante.

O traballo, elaborado por investigadores das universidades de Edimburgo e Aberdeen, en Escocia, baseouse no seguimento a case 19.000 nais durante 50 anos. Tras este período, viron que as que eran obesas durante o embarazo ou o momento do parto tiñan un 35% máis de probabilidades de falecer de forma prematura que aquelas que mantiñan un peso normal.

Igualmente, viron unha relación directa entre a presenza de sobrepeso ou obesidade e a enfermidade cardiovascular, xa que aumenta o risco un 12 e 37%, respectivamente.

Segundo estes datos, a xefa da Unidade de Hemodinámica e Cardioloxía Intervencionista do Hospital Universitari Germans Trias i Pujol, Fina Mauri, defende a necesidade de previr o exceso de peso durante o embarazo dado que "o corpo soporta unha importante sobrecarga e, ademais, este sobrepeso seguirano mantendo ao longo da súa vida".

"O embarazo, período no que a muller é consciente de que debe coidarse moito, é un moi bo momento para incidir na adopción de hábitos de vida saudables nestas mulleres", recoñece esta experta.

Ademais, no congreso presentáronse resultados doutro estudo elaborado por científicos de Países Baxos que demostraron que o embarazo non causa un dano permanente na función cardiovascular das mulleres con cardiopatía conxénita.

Ata fai pouco tempo, pensábase que estas mulleres non podían quedarse embarazadas pero este traballo mostra que non existe un risco igual en todas as xestantes cunha destas doenzas.

Nais cunha cardiopatía conxénita
Non obstante, o estudo mostrou a posible aparición de complicacións cardiovasculares despois de seis meses do parto (6,6% dos 183 embarazos estudados), especialmente naquelas mulleres que presentaran algunha complicación cardiovascular durante o embarazo, parto e/ou puerperio.

"Aínda que a mortalidade materna por cardiopatía é moi baixa, nos países desenvolvidos segue sendo a primeira causa de morte durante o embarazo, parto e especialmente durante o puerperio, polo que as mulleres con algún tipo de enfermidade cardiovascular, xa sexa conxénita ou adquirida, deben recibir un exhaustivo seguimento que inclúa unha valoración previa do risco do embarazo", defendeu María Teresa Subirana, xefa de Unidade do Servizo de Cardioloxía do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau.

En 2012 a Organización Mundial da Saúde (OMS) estableceu unha clasificación para determinar o risco cardiovascular materno segundo unha escala do I-IV. Os estadios máis elevados determinan un risco considerable de mortalidade materna ou morbilidade grave, cun risco extremadamente elevado no estadio IV, onde un embarazo estaría contraindicado e se se producira podería valorarse unha posible interrupción.

A obesidade do neno duplica o seu risco de hipertensión
Por outro lado, os expertos participantes no congreso mostráronse cada vez máis preocupados polo incremento da obesidade infantil nos últimos anos, sobre todo tras comprobarse que este exceso de peso pode facer que se duplique o risco de desenvolver hipertensión.

Segundo un estudo con máis de 22.000 xoves, viuse que a presenza de hipertensión era de 5,7% na poboación xeral, mentres que nos nenos con sobrepeso era do 10%. Tamén se viu que, nos patróns estudados, a presenza de hipertensión ou prehipertensión era máis frecuente entre as nenas que entre os nenos, sendo hipertensos o 18,6% dos nenos obesos fronte ao 24,4% das nenas.

"É esencial que desde ben novos aprendamos a coidarnos e a comer de forma saudable. O estudo demostra ademais unha relación directa entre a obesidade e a presenza de hipertensión, polo que calquera perda de peso nestes nenos ten unha gran repercusión nunha menor prevalencia de hipertensión e polo tanto de menor prevalencia de enfermidade cardiovascular no futuro", concluíu Mauri.

Fonte: Europa Press

Publicado en Novas

As persoas con obesidade severa aos 30 anos de idade teñen tres veces máis risco de padecer demencia durante a idade avanzada, segundo revela un estudo observacional, cuxos resultados se publican en Postgraduate Medical Journal. As estimacións indican que case 66 millóns de persoas en todo o mundo terán demencia en 2030 e 115 millóns en 2050.

Existe unha crecente evidencia de que a obesidade está vinculada á demencia, pero esta investigación indica que o risco pode crecer ou diminuír, dependendo da idade á que se desenvolve a obesidade. Ata o momento, ningún traballo examinou o efecto relacionado coa idade da obesidade sobre o risco de demencia en todo o rango de idade na poboación dun país.

Así que os investigadores deste traballo decidiron facelo mediante o uso de datos anónimos dos rexistros hospitalarios para o conxunto de Inglaterra durante o período 1999-2011. A análise revelou unha diminución gradual no risco xeral de ingreso no hospital para a demencia canto maior sexa unha persoa no momento no que se lle diagnostica obesidade por primeira vez, independentemente do seu sexo.

Así, para os individuos de entre 30 e 39 anos, o risco relativo de desenvolver demencia foi 3,5 veces maior que nos da mesma idade que non eran obesos. Para aqueles que tiñan obesidade aos seus 40 anos, o risco foi dun 70% máis; nos que estaban nos 50 anos, un 50% máis de risco, e para os de 60 anos, un 40% máis.

As persoas con obesidade aos 70 anos non tiñan máis risco de desenvolver demencia ou presentaban unha redución das posibilidades de sufrir este deterioro cognitivo, que foi de ata un 22% menos no caso dos obesos á idade de 80 anos, segundo os resultados deste estudo.

Houbo algunhas diferenzas de idade entre o risco de desenvolver demencia vascular ou enfermidade de Alzheimer, cos que eran obesos aos seus 30 anos rexistrando o maior risco de ambas condicións. Un diagnóstico da obesidade entre os 40 e os 60 anos vinculouse con máis probabilidades de demencia vascular, mentres que o risco de Alzheimer foi menor nos pacientes diagnosticados con obesidade a partir dos 60 anos en adiante.

Menos risco de obesos
Os autores sinalan que se trata dun estudo observacional, polo que non se poden extraer conclusións definitivas sobre causa e efecto. Pero subliñan que os achados confirman análises publicadas máis pequenas doutras partes que reportan un maior risco de demencia nas persoas novas que son obesas e unha redución do perigo nas persoas obesas de máis idade.

Estes expertos aventuran que unha posible explicación para o risco particularmente alto encontrado a principios e mediados da vida pode estar no feito de que un maior peso se asocia coa diabetes e os factores de risco cardiovascular, que á súa vez están vinculados a unha maior probabilidade de demencia.

Así, estes investigadores suxiren que se a xente pode evitar aumentar significativamente de peso, polo menos ata os 60 anos, pode rexistrar un menor risco de desenvolver demencia. "Mentres que a obesidade a idades máis temperás se relaciona cun maior risco de demencia futura, a obesidade nas persoas que viviron ata os 60-80 anos de idade parece estar relacionada cun menor risco", conclúen.

Fonte: Europa Press

Publicado en Novas
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 Seguinte > Final >>
Páxina 1 de 8